SA HARAP NG BUONG BATCH NAMIN, HINALIKAN NG NOBYO KO ANG DATING KASINTAHAN PARA SA ISANG LARO—PERO SA GABING ITO, AKO ANG TATAPOS SA AMING LAHAT!
Sa kasal ng dating batch president namin sa isang resort sa Alfonso, Cavite, nagsimula ang laro para sa mga walang kapareha.
Ang problema, 3 taon na kaming magkarelasyon ng katabi ko.
Nang ihagis ng bride ang bulaklak, nagtulakan ang halos 40 naming kaklase.
Itinulak nila sa gitna si Kenneth Alcantara—ang lalaking minahal ko nang buo—at si Bianca Flores, ang kababatang kararating lang galing Canada.
Napasakamay nilang dalawa ang bulaklak.
Agad umugong ang hiyawan sa bulwagan.
“Halik na ‘yan! Isang subok lang!”
Tumawa si Kenneth, tila nahihiya ngunit hindi lumayo.
Si Bianca naman, ngumiti, yumuko, ngunit lalong lumapit.
Isang kaklase ang tumulak sa likod nila.
Sa harap ng lahat ng bisita, hinawakan ni Kenneth ang pisngi ni Bianca.
At idiniin niya ang kanyang mga labi rito.
Napatigil ang tibok ng puso ko.
Nagsigawan sa tuwa ang buong silid.
May mga lumingon sa gawi ko.
Ang ilan ay naaawa, ang iba ay pasimpleng nagpipigil ng ngiti.
Bumalik si Kenneth sa mesa namin na parang walang nangyari.
Inayos niya ang kanyang polo at bumulong sa akin, “Pampasaya lang ng okasyon ni Mark ‘yun, Alyssa. Huwag kang magmukhang problemado. Nakakahiya sa mga bisita.”
Tinitigan ko siya.
Bago ako makapagsalita, tumawag si Bianca mula sa kabilang grupo.
“Ken, halika muna rito sa table 5!”
Agad tumayo si Kenneth at lumipat ng mesa.
Naiwan akong mag-isa sa gitna ng mga tawanan.
Tumunog ang telepono ko sa ibabaw ng mesa.
Isang mensahe mula kay Gabriel Montefalco, ang arkitekto at may-ari ng pinakamalaking development firm sa Iloilo:
“Handa na ang 100% transfer documents para sa bagong regional branch natin. Kung tatanggapin mo ang posisyon bilang Managing Partner, bukas na bukas ay aalis tayo kasama ang buong pondo. Hindi kita minamadali, Alyssa. Hinihintay ko ang desisyon mo.”
Tumingin ako sa kabilang mesa.
May nagtanong kay Kenneth, “Bro, kumusta naman?”
Hinaplos ni Kenneth ang labi niya.
“Matagal ko nang pangarap ‘yun,” sagot niya habang nakatawa.
Walang nakapansin na dahan-dahan ding ngumiti ang aking mga labi.
Bumalik si Kenneth makalipas ang 10 minuto.
Nagsalin siya ng tubig sa baso ko.
“Sino ba ‘yang kausap mo at tutok na tutok ka sa screen?” tanong niya.
Hindi ako sumagot.
Napailing siya. “Nagseselos ka na naman ba kay Bianca? Ilang linggo lang siya rito sa Pilipinas. Nagbibiruan lang ang lahat kanina. Nakita mo namang tinukso lang kami.”
Inabot niya ang buhok ko upang haplusin, ngunit iniwas ko ang aking ulo.
Nainis siya, biglang tumayo, at nahagip ng braso niya ang baso.
Nabasag ang baso sa sahig at tumapon ang tubig sa puting tela ng mesa.
Mula sa kabilang grupo, narinig ko ang boses ni Sheila, kaklase namin noon.
“Napanood n’yo ba ang video sa group chat? Sobrang bagay talaga nina Kenneth at Bianca. Sayang ang mga taon.”
May sumaway sa kanya at tumuro sa puwesto ko.
Natahimik sila sandali, ngunit narinig ko pa rin ang huling hirit ni Sheila:
“Hanggang ngayon, hindi ko maintindihan kung bakit pinili ni Kenneth si Alyssa.”
Binuksan ko ang opisyal na chat group ng klase namin.
Tahimik ang group.
Walang nagpo-post ng kahit anong larawan.
Ngunit nagkukuwentuhan pa rin sila sa kabilang mesa tungkol sa mga litrato.
Nang matapos ang salo-salo bandang 9:00 ng gabi, nagkayayaan ang grupo na lumipat sa isang restobar malapit sa Tagaytay ridge.
Hinanap ko si Kenneth sa lobby upang ibigay ang susi ng kotse.
Nakita ko siyang nakatayo kasama si Bianca sa may balkonahe.
Suot ni Bianca ang mamahaling cardigan ko.
Iyon ang regalong ibinigay sa akin ni Kenneth noong ika-26 kong kaarawan.
Dahil umiihip ang malamig na hangin, hinubad pa ni Kenneth ang sarili niyang jacket at isinampay sa balikat ni Bianca.
Tumawa si Bianca at hinawakan ang braso ng nobyo ko.
Isang kaklase ang humarang sa daan ko upang hindi ako makalapit sa kanila.
Nag-vibrate ang phone ko.
Mensahe mula kay Kenneth:
“Alam kong masakit ang ulo mo sa ingay. Sinabi ko na kay Mark na didiretso ka na sa suite 402 sa hotel. Magpahinga ka na, malamig dito sa labas.”
Napangiti ako nang mapait.
Alam pala niyang malamig sa labas, ngunit ang damit ko ang ipinasuot niya sa iba.
Umakyat ako sa suite 402.
Sa ibabaw ng study desk, nakabukas ang laptop ni Kenneth.
Nakalimutan niyang i-log out ang kanyang account.
May pop-up notification mula sa isang sikretong grupo:
“Batch 2017 Exclusive — Walang Alyssa.”
May 38 miyembro.
Eksaktong bilang ng buong klase namin, ibinawas lamang ang pangalan ko.
Binuksan ko ang screen.
Puno ng mga video ng halikan kanina, mga lumang larawan nina Kenneth at Bianca, at mga panunuya laban sa akin.
Isang mensahe mula sa mismong kaibigan ni Kenneth:
“Pre, hiwalayan mo na ‘yang si Alyssa. Si Bianca naman talaga ang para sa ‘yo mula pa noong college.”
Sumagot si Kenneth 15 minuto bago magsimula ang kasal:
“Kailangan ko munang makuha ang huling pirma niya sa 8,000,000 pisong pondo para sa tech logistics firm natin sa Lunes. Pagkatapos noon, malaya na ako.”
Nanigas ang buong katawan ko habang nakatitig sa bawat salita.
Narito ang kabuuan at pagpapatuloy ng kuwento hanggang sa wakas, hinati sa Bahagi 2 at Bahagi 3.
BAHAGI 2: ANG HULING PIRMA AT ANG TAHIMIK NA BAGYO
Tila tumigil sa pag-inog ang buong mundo habang nakatitig ako sa kumukutitap na screen ng laptop ni Kenneth. Ang malamig na hanging galing sa terrace ng Alfonso resort ay tumatagos sa kurtina, ngunit walang kapantay ang lamig na unti-unting lumulukob sa aking dibdib.
“Kailangan ko munang makuha ang huling pirma niya sa 8,000,000 pisong pondo para sa tech logistics firm natin sa Lunes. Pagkatapos noon, malaya na ako.”
Ilang beses kong binasa ang mensahe. Bawat salita ay parang kutsilyong dahan-dahang humihiwa sa bawat alaala ng tatlong taon naming pagsasama. Tatlong taon kong binuhat ang pangarap niya. Nang magdesisyon siyang magtayo ng kumpanya mula sa wala, ako ang nagbuhos ng sarili kong ipon, ako ang nagpuyat para sa mga feasibility study, at ako ang naglapit sa kanya sa mga pampinansyang koneksyon na pinaghirapan kong buuin sa industriya. At ngayon, para sa kanya at sa tatlumpu’t pitong kaklase naming nakangisi sa likod ng mga screen nila, isa lamang akong tulay—isang hadlang na kailangang pigain bago itapon pabalik sa kawalan.
Hindi ako umiyak. Walang luhang pumatak sa aking mga pisngi. Ang sakit na naramdaman ko kanina nang halikan niya si Bianca sa harap ng karamihan ay napalitan ng isang kakaiba at matalim na kapayapaan. May uri ng galit na hindi nagwawala, hindi sumisigaw, kundi nagpapalinaw ng paningin.
Dahan-dahan kong inilabas ang aking flash drive mula sa aking bag. Isinaksak ko ito sa laptop ni Kenneth. Sinimulan kong kopyahin ang bawat pag-uusap sa secret group chat—ang mga video kung saan pinagtatawanan nila ang pananamit ko, ang mga lumang larawan nila ni Bianca na may mga komentong “Ang tunay na reyna,” at higit sa lahat, ang mga usapan tungkol sa pondo ng korporasyon. Hindi lamang pala emosyonal na panloloko ang nagaganap; nakita ko rin ang mga transaksyon kung saan balak ilipat ni Kenneth ang animnapung porsyento ng shares ng kumpanya sa ilalim ng pangalan ni Bianca sa sandaling mapirmahan ko ang huling board resolution sa darating na Lunes.
Binuksan ko ang sarili kong telepono. Tumitig ako sa mensahe ni Gabriel Montefalco.
“Handa na ang 100% transfer documents para sa bagong regional branch natin. Kung tatanggapin mo ang posisyon bilang Managing Partner, bukas na bukas ay aalis tayo kasama ang buong pondo. Hindi kita minamadali, Alyssa. Hinihintay ko ang desisyon mo.”
Pinindot ko ang call button. Sa ikalawang ring pa lamang, sumagot agad si Gabriel. Ang baritono at kalmadong boses ng kilalang arkitekto at bilyonaryo sa Iloilo ay nagbigay ng kakaibang kapanatagan sa akin.
“Alyssa? Gising ka pa?” tanong ni Gabriel. May bahagyang pag-aalala sa kanyang tono.
Huminga ako nang malalim. “Gabriel, gising pa ako. At handa na ako.”
Natahimik si Gabriel sa kabilang linya nang ilang segundo, bago nagsalita nang may pormal ngunit mainit na tono. “Sigurado ka na ba? Paano ang logistics firm na binuo ninyo sa Maynila? Paano si Kenneth?”
Tumingin ako sa screen kung saan kitang-kita ang pagnanais ni Kenneth na mawala ako sa buhay niya. “Walang maiiwan sa Maynila, Gabriel. Ang lahat ng proprietary software at ang pangunahing seed capital na nakadeposito sa bank account ng firm ay nakapangalan sa akin bilang nag-iisang registered owner ng holding entity. Hindi nila pag-aari ang kumpanya. Pangarap ko ‘yun na ipinahiram ko lang sa maling tao.”
Narinig ko ang mahinang pagbuntong-hininga ni Gabriel, kasunod ang tunog ng pagbuklat ng mga papeles. “Kung gayon, ipapadala ko ang pribadong helicopter ng pamilya ko sa Alfonso bukas ng alas-sais ng umaga. May pribadong helipad ang katabing golf club sa resort ninyo. Ang mga legal team ko ay maghihintay sa atin sa Iloilo paglapag natin. Alyssa, sisiguraduhin kong hindi masasayang ang bawat sentimo at talino na ibubuhos mo sa kumpanya natin.”
“Salamat, Gabriel. Magkikita tayo bukas.”
Ibinaba ko ang telepono. Tinanggal ko ang flash drive at maingat na isinara ang laptop ni Kenneth sa parehong posisyon kung paano niya ito iniwan.
Lumapit ako sa cabinet at kinuha ang aking mga gamit. Hindi ako nag-iwan ng maraming bakas. Ang mga mamahaling damit, ang aking mga dokumento, ang titulo ng kotseng gamit namin papunta rito—na sa akin din nakapangalan—ay inayos ko sa isang maliit na maleta. Ang susi ng kotse ay ibinulsa ko.
Bandang ala-una ng madaling araw, bumukas ang pinto ng suite 402. Pumasok si Kenneth na amoy alak at mamahaling pabango—ang pabangong floral na alam kong kay Bianca dahil iyon ang amoy na sumalubong sa akin kanina sa simbahan. Medyo gulo ang buhok ni Kenneth at may bahagyang bahid ng lipstick sa gilid ng kanyang kuwelyo na halatang pinunasan ngunit nag-iwan pa rin ng mantsa.
Nang makita niya akong nakaupo sa gilid ng kama habang nagbabasa ng libro, bahagya siyang nagulat ngunit agad na ngumiti nang kampante.
“Gising ka pa pala, Hon,” aniya habang humahakbang papalapit. Sinubukan niyang hawakan ang aking balikat, ngunit dahan-dahan akong tumayo upang kumuha ng baso ng tubig sa mesita, umiiwas sa kanyang hawak nang hindi nagpapakita ng anumang emosyon.
“Kumusta ang inuman sa ridge?” malamig kong tanong.
Tumawa siya nang bahagya, tinatanggal ang kanyang sapatos. “Ayun, puro kuwentuhan lang tungkol sa lumang panahon. Si Bianca nga, medyo nalungkot kasi matagal siyang nawala. Hinatid lang namin siya sa villa niya. Alam mo naman, bisita siya rito kaya kailangang asikasuhin.”
Tumingin ako sa kanyang mukha. Walang bakas ng konsensya. Walang bakas ng pag-aalinlangan. Para sa kanya, isa akong mangmang na babaeng madaling paikutin sa mga mababangong salita.
“Nga pala, Hon,” patuloy niya habang humihiga sa malambot na kutson. “Kinausap ko si Mark kanina habang nasa bar kami. Handa na raw ang mga investors na magpasok ng karagdagang pondo sa Monday, pero kailangan talaga nating mapirmahan ‘yung board approval bukas o sa Lunes nang umaga para sa release ng walong milyong pisong pondo mula sa account mo. Para diretso na ang pagbili ng mga servers natin.”
Tinitigan ko siya. “Ganoon ba? Importante pala talaga ang pirma ko.”
Bumangon siya nang bahagya at ngumiti, ang ngiting dati’y nagpapalambot sa aking puso ngunit ngayon ay nagdudulot lamang ng matinding pandidiri. “Siyempre naman. Ikaw ang backbone ko, ‘di ba? Alam mo namang lahat ng ginagawa ko ay para sa kinabukasan nating dalawa.”
Para sa kinabukasan nating dalawa. Kung hindi ko nabasa ang mensahe niya kanina, marahil ay naniwala na naman ako. Marahil ay niyakap ko pa siya at sinabing naiintindihan ko ang lahat.
“Matulog ka na, Kenneth. Mahaba pa ang araw bukas,” sabi ko habang humihiga sa kabilang bahagi ng kama, tinitiyak na may malaking distansya sa pagitan naming dalawa.
“Good night, Hon. Love you,” bulong niya bago pumikit.
Hindi ako sumagot. Hindi na kailangan.
Alas-singko ng madaling araw, dahan-dahan akong bumangon. Mahimbing pa ring natutulog si Kenneth dahil sa dami ng nainom niyang alak kagabi. Kinuha ko ang aking maleta. Tahimik akong naglakad palabas ng pinto ng suite. Bago ko isara ang pinto, binalingan ko ang silid sa huling pagkakataon. Walang galit, walang lungkot. Tanging ang lamig ng isang pagsasara.
Bumaba ako sa lobby ng resort. Malamig ang simoy ng hangin sa Alfonso, nagbabadya ang pagsikat ng araw sa likod ng mga bundok. Pumunta ako sa parking lot at sumakay sa sarili kong SUV. Pinaandar ko ang makina at dahan-dahang lumabas ng gate ng resort patungo sa katabing pribadong golf and country club.
Pagdating ko sa helipad, nakatayo roon si Gabriel Montefalco. Nakasuot siya ng plantsadong charcoal gray suit na walang kurbata, nakatupi ang manggas hanggang siko. Ang kanyang matikas na tindig at matalas na mga mata ay nagpahiwatig ng awtoridad na kinatatakutan ng marami sa mundo ng negosyo.
Nang makita niya ako, agad siyang lumapit at kinuha ang maleta mula sa aking kamay.
“Nandito na ang lahat ng orihinal na papeles, Gabriel,” sabi ko habang iniaabot ang isang makapal na envelope. “Ang lahat ng intellectual property rights ng logistics software, ang transfer deeds, at ang official bank mandates.”
Kinuha ni Gabriel ang envelope nang hindi man lang ito binubuklat. Sa halip, tumingin siya nang diretso sa aking mga mata. “Hindi ako nag-aalinlangan sa kakayahan mo, Alyssa. Ang tanong ko lang, handa ka na bang makita ang pagbagsak ng mga taong nagtangkang yurakan ka?”
Isang tipid ngunit tiyak na ngiti ang sumilay sa aking mga labi. “Hindi ko sila ibabagsak, Gabriel. Iiwan ko lang sila sa eksaktong lugar kung saan nila nararapat mapunta—sa kawalan nang wala ako.”
Umakyat kami sa pribadong helicopter. Habang umiikot ang mga elise at dahan-dahang umaangat ang sasakyan mula sa lupa, tiningnan ko mula sa bintana ang Alfonso resort na unti-unting lumiliit sa ibaba. Sa oras na iyon, alas-sais y media ng umaga, natutulog pa rin ang buong klase. Walang kamalay-malay si Kenneth na ang lupang inaapakan niya ay unti-unti nang gumuguho.
Sa himpapawid patungong Visayas, binuksan ko ang aking iPad. Kinausap ko ang chief legal counsel ng bangko sa Maynila.
“Atty. Ramos, paki-freeze ng corporate account ng Alcantara-Valdez Logistics. I-revoke ang authorization ni Kenneth Alcantara bilang secondary signatory. Ilipat ang buong ₱8,000,000 balance pabalik sa aking personal account alinsunod sa Article 4 ng founding agreement.”
“Masusunod po, Ma’am Alyssa. Sa loob ng labinlimang minuto, mawawalan ng bisa ang lahat ng access cards at checks na hawak ni Mr. Alcantara.”
Nang matapos ang tawag, inilagay ko ang aking phone sa flight mode. Sumandal ako sa upuan ng helicopter habang lumilipad kami sa ibabaw ng asul na karagatan. Sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, nakahinga ako nang maluwag.
BAHAGI 3: ANG GABING NAGTAPOS SA LAHAT
Makalipas ang tatlong araw, araw ng Miyerkules.
Ang buong Manila business community at ang social circle ng Batch 2017 ay niyanig ng isang napakalaking balita. Ang pinakamalaking real estate at infrastructure expansion sa Western Visayas—ang Montefalco-Valdez Aerotropolis Project—ay opisyal na inilunsad sa isang marangyang gala sa Grand Ballroom ng isang kilalang five-star hotel sa Bonifacio Global City bago ang pormal na paglipat ng buong operasyon sa Iloilo.
Ngunit bago ang gabing iyon, nabalitaan ko na ang kaguluhang naganap sa Maynila.
Ayon sa mga dating empleyado na agad ding nagbitiw para sumunod sa akin, nagising si Kenneth noong Linggo ng tanghali sa Alfonso na wala na ako. Noong una, inakala niyang nagtampo lamang ako at uuwi rin sa condo. Ngunit pagdating ng Lunes ng umaga, nang magtungo siya sa bangko kasama ang ilan sa mga kaklase naming nag-invest ng kanilang sariling ipon sa pangakong lalago ito dahil sa aking pondo, tumambad sa kanila ang katotohanan.
Ang account na inaasahan nilang may walong milyong piso ay may natitirang balanseng limang daang piso na lamang—ang maintaining balance. Ang kontrata sa opisina sa Ortigas ay nakapangalan sa akin, at dahil nagpadala na ang aking abogado ng notice of termination, pinalayas sila ng building security bago pa man magtanghali. Higit sa lahat, ang logistics management software na ibinenta ni Kenneth sa mga kliyente ay sarado; ang master servers ay nasa ilalim ng aking eksklusibong encryption key.
Nang gabing iyon sa Taguig, punung-puno ang ballroom ng mga pinuno ng industriya, mga senador, mga banyagang mamumuhunan, at mga mamamahayag. Ngunit may ilang mga mukhang hindi inasahang makakapasok.
Dahil sa impluwensya ni Mark—ang dating batch president na may koneksyon sa hotel management—nakakuha ng mga guest pass ang halos dalawampung miyembro ng Batch 2017, kabilang sina Kenneth, Bianca, at Sheila. Dumating sila hindi upang magdiwang, kundi dahil desperado silang hanapin ako.
Nakatayo ako sa VIP mezzanine, suot ang isang pasadyang emerald green silk gown na gawa ng isang kilalang taga-disenyo. Ang aking buhok ay maayos na nakapusod, nagpapakita ng aking leeg na pinalamutian ng simpleng kuwintas na brilyante. Sa tabi ko ay nakatayo si Gabriel Montefalco, pormal at matikas sa kanyang bespoke tuxedo, may hawak na baso ng champagne.
“Nasa ibaba sila, Alyssa,” bulong ni Gabriel habang bahagyang nakatingin sa karamihan sa ibaba. “Gusto mo bang ipalabas ko sila sa security?”
Tumingin ako sa ibaba. Nakita ko si Kenneth. Ibang-iba siya sa lalaking humalik kay Bianca tatlong araw na ang nakalilipas. Gusot ang kanyang polo, malalim ang itim sa ilalim ng kanyang mga mata, at bakas ang labis na takot at tensyon sa bawat galaw niya. Sa tabi niya ay si Bianca, nakasuot ng mamahaling damit ngunit tila hindi mapakali, habang ang iba naming kaklase ay nagtatalo-talo sa isang sulok.
“Huwag, Gabriel,” sagot ko nang may malamig na ngiti. “Hayaan mo silang manood. Dumating sila para sa isang palabas, kaya nararapat lamang na ibigay natin ang pinakamagandang pagtatapos.”
Nagsimula ang tugtog ng orkestra. Umalingawngaw ang boses ng master of ceremonies sa buong bulwagan.
“Ladies and gentlemen, esteemed guests, and partners. Tonight marks a historic milestone as Montefalco Holdings officially joins forces with the brilliant visionary behind the country’s most advanced logistics and infrastructure systems. Please welcome the Co-Owner, Chief Executive Officer, and Managing Partner of the Montefalco-Valdez Corporation—Ms. Alyssa Valdez!”
Nagpalakpakan ang daan-daang bisita. Ang mga ilaw ng camera ay sumabog sa bawat direksyon habang bumababa kami ni Gabriel sa engrandeng hagdanan patungo sa entablado.
Nang sandaling iyon, nagtama ang paningin namin ni Kenneth. Nanlaki ang kanyang mga mata. Napanganga si Bianca. Ang mga kaklase naming dati’y nagbubulungan at nagtatawanan sa Alfonso ay tila binuhusan ng nagyeyelong tubig. Hindi sila makapaniwala na ang babaeng itinuring nilang palamuti lamang, ang babaeng pinagtawanan nila habang ipinagpapalit sa iba, ay ang mismong taong pinararangalan ng pinakamakapangyarihang angkan sa negosyo.
Pagkatapos ng aking maikling talumpati tungkol sa hinaharap ng proyekto sa Iloilo, bumaba ako ng stage upang makipag-usap sa ilang mga ambassador.
Ngunit hindi na nakapagpigil si Kenneth. Buong lakas siyang sumingit sa gitna ng mga bisita, nilabag ang linya ng mga marshals hanggang sa makalapit siya sa akin.
“Alyssa!” sigaw niya. Basag ang kanyang boses, puno ng panginginig. “Alyssa, mag-usap tayo! Pakiusap!”
Humarang agad ang dalawang matatangkad na security escort ni Gabriel, ngunit itinaas ko ang aking kamay upang senyasan silang huminto. Natahimik ang mga taong nasa paligid namin. Lumapit din sina Bianca, Sheila, at ilang kaklase, tila naghahanap ng kasagutan.
“Kenneth,” kalmado kong bati, tila bumabati sa isang estranghero sa daan. “Medyo maingay rito para sa isang eksena. Akala ko ba ayaw mong napapahiya sa harap ng maraming bisita?”
Namutla si Kenneth nang marinig ang eksaktong mga salitang sinabi niya sa akin noong gabing iyon sa kasal.
“Alyssa, nagkakamali ka… ‘yung pondo, ‘yung mga accounts… bakit mo kinuha ang lahat? May mga utang tayong kailangang bayaran sa mga kliyente sa Lunes! Nanganganib akong makulong! Ang buong batch, naglagak ng pera dahil naniwala sila sa kumpanya!”
Isang malamig na tawa ang kumawala sa aking mga labi.
“Naniwala sila sa kumpanya?” Tumingin ako kay Sheila, kay Mark, at sa iba pang nakatayo sa likod ni Kenneth na hindi makatingin nang diretso sa akin. “O naniwala sila na pagkatapos ninyong kunin ang walong milyong piso mula sa akin, ibabasura ninyo ako para ipalit si Bianca?”
Natigilan ang lahat. Lumitaw ang takot sa mukha ni Bianca.
“A-Alyssa, laro lang ‘yun sa kasal… alam mo namang magkaibigan lang kami ni Ken mula bata pa—” nanginginig na paliwanag ni Bianca, ngunit pinutol ko siya.
Kinuha ko ang aking telepono at pinindot ang remote display screen sa dingding ng VIP lounge na katabi namin. Sa isang iglap, lumitaw sa malaking monitor ang mga screenshot ng secret chat: “Batch 2017 Exclusive — Walang Alyssa.”
Kitang-kita ng lahat ang mensahe ni Kenneth: “Kailangan ko munang makuha ang huling pirma niya sa 8,000,000 pisong pondo para sa tech logistics firm natin sa Lunes. Pagkatapos noon, malaya na ako.”
Kitang-kita rin ang mga mensahe nina Sheila at ng iba pa na nagpaplano kung paano hahati-hatiin ang komisyon sa sandaling mapalayas ako.
Napaatras ang mga kaklase namin sa hiya. Ang ilang mga business partners na nakatayo malapit sa amin ay nagsimulang magbulungan nang may pandidiri sa kawalang-hiyaan ng grupo ni Kenneth.
“H-Hon… pakiusap… nadala lang ako ng tukso… patawarin mo ako,” lumuluhang lumuhod si Kenneth sa sahig, sa harap ng daan-daang tao, sinusubukang hawakan ang laylayan ng aking gown. “Mahal kita, Alyssa. Si Bianca, wala lang ‘yun! Ikaw ang mahal ko! Ayusin natin ‘to, pakiusap, iligtas mo ang kumpanya!”
Tiningnan ko siya mula sa itaas hanggang sa ibaba. Ang lalaking minahal ko nang tatlong taon ay isa lamang palang duwag na walang ibang alam gawin kundi ang manamantala at magmakaawa kapag nawala na ang kanyang pakinabang.
Bahagya akong yumuko upang magpantay ang aming tingin, sapat lamang para marinig niya at ng mga nakapaligid sa amin ang bawat salita ko.
“Hindi kita kailangang iligtas, Kenneth, dahil ikaw mismo ang nagbaon sa sarili mo. Ang walong milyong piso ay hindi iyo. Ang software ay hindi iyo. Ang tagumpay na ipinangangalandakan mo sa mga kaklase mo ay hindi iyo. Lahat ng ‘yun ay galing sa utak at dugo ko.”
Tumayo ako nang tuwid at tiningnan si Bianca. “At Bianca? Pwede mo nang itago ang cardigan ko na suot mo noong gabing ‘yun sa Alfonso. Regalo ko na sa ‘yo ‘yun. Tutal, sanay ka namang sumalo ng mga bagay na itinapon ko na.”
Umiyak si Bianca sa matinding kahihiyan at nagtago sa likod ng kanyang mga kaibigan.
Bumaling ako sa mga security guards. “Pakihatid ang mga taong ito sa labas ng hotel. Hindi sila kabilang sa antas ng pagtitipong ito.”
Mabilis na kumilos ang mga bantay. Binuhat nila si Kenneth habang nagpupumiglas ito at sumisigaw ng aking pangalan, habang ang iba naming kaklase ay nagmamadaling lumabas nang nakayuko upang takasan ang mapanghusgang tingin ng buong alta-sosyedad ng Maynila.
Nang sumara ang mga pinto ng ballroom, muling nagpatuloy ang banayad na tugtog ng orkestra. Tila ba walang anumang dumi na naganap.
Lumapit si Gabriel sa aking tabi at iniabot ang isang bagong baso ng champagne. “Tapos na ba?”
Tiningnan ko ang baso, bago tumingin sa malalaking salamin ng hotel na nagpapakita ng tanawin ng buong lungsod sa ilalim ng gabing maliwanag. Bukas na bukas din, lilipad na kami patungong Iloilo upang simulan ang isang imperyo na walang sinumang makakaagaw sa akin.
Itinaas ko ang aking baso at ngumiti nang buong ningning.
“Hindi pa, Gabriel,” sagot ko habang sumisimsim ng alak. “Nagsisimula pa lamang ako.”