SA ARAW NG AMING KASAL, PINASAKAY AKO NG FIANCE KO SA RENTED TAXI PARA IBIGAY ANG MAIN WEDDING CAR SA KANYANG ASSISTANT — SUMAKAY AKO AT SINABI SA DRIVER: “HUWAG KANG PUPUNTA SA SIMBAHAN”
“Ibigay mo muna kay Cheska ang bridal car, sa lumang taxi ka na lang sumakay…”
Labindalawang marangyang itim na kotse ang nakapila sa ibaba ng condo unit ko.
Sa pinakaharap, nakaparada ang isang brand new na Rolls-Royce Phantom — ang bridal car na ako mismo ang pumili. Hinalikan ito ng libo-libong pulang rosas at baby’s breath.
Araw ng kasal ko ngayon.
Nakatayo ako sa harap ng salamin, suot ang isang mabusising bridal gown na gawa ng isang sikat na international designer. Sabi ng makeup artist ko habang inilalagay ang huling pahid ng lipstick, “Ma’am Alyssa, sa lahat ng naging bride ko, kayo na po ata ang pinakamaganda.”
Nangiti ako nang tipid.
Kinuha ko ang lagayan ng aking gown, isinuot ang aking Jimmy Choo heels, at humakbang palabas para bumaba na patungo sa simbahan.
Ngunit bago pa man ako makatapak sa elevator, mabilis na lumapit sa akin ang aking fiancé na si Mark.
Gwapo siya sa kanyang tailormade suit, pero walang bakas ng kagalakan sa kanyang mukha. Sa halip, puno ito ng pagkabalisa at alinlangan.
Bigla niyang hinawakan nang mahigpit ang pulso ko. Sobrang higpit, hanggang sa mamula ang balat ko.
“Alyssa, mag-usap muna tayo. Pakiusap, pagbigyan mo muna ako,” bungad niya, hindi man lang ako binalatan ng tingin ng paghanga.
Tinitigan ko siya. “Bakit? Anong problema, Mark?”
“Sumumpong na naman ang sakit sa puso ni Cheska.”
Si Cheska na naman.
Mula noong unang araw na nakilala ko ang babaeng ‘yun—ang tinataguriang “childhood best friend” ni Mark—parang kailanman ay hindi naging maayos ang lagay ng puso niya. Tuwing may importanteng okasyon sa buhay namin ni Mark, lagi siyang inaatake ng sakit.
“Sinabihan siya ng doktor na bawal siyang mahanginan nang malakas,” tuloy-tuloy na paliwanag ni Mark, halatang worried na worried. “Puwede bang sa bridal car muna siya sumakay? Mas mainit doon at mas komportable.”
Nangunot ang noo ko. “Ano? Ang Rolls-Royce? Mark, bridal car ‘yun. Ako ang ikakasal ngayon.”
“Alam ko! Pero isip-isip din naman, Alyssa!” iritableng bulyaw niya, bagaman pabulong dahil sa mga taong nakapaligid. “Saan ka ba pwedeng sumakay? Doon sa huling kotse sa likod, kasama ng mga maid of honor mo. Maluwag naman doon!”
Tumingin ako sa itinuro ng kanyang daliri.
Sa pinakadulo ng pila ng labindalawang kotse, nakaparada ang isang lumang Toyota Corolla na kulay puti. May nakadikit na kulubot na papel na “JUST MARRIED” sa salamin sa likod. May gasgas ang pinto at parang anumang oras ay tatirik na sa kalsada. Rentadong taxi lang ito na ginawang backup vehicle.
Habang sa tabi naman ng Rolls-Royce Phantom, nakatayo si Cheska.
Hindi siya nakadamit bilang bridesmaid. Suot niya ay isang eleganteng puting dress na halos kapareho na ng disenyo ng gown ko. Naka-full makeup din siya at maayos ang buhok.
Nang magtagpo ang mga mata namin, dahan-dahan siyang yumuko, humawak sa kanyang dibdib, at humihip ng mahinang ubo. Pero sa kabila ng kanyang panghihina, nakita ko ang bahagyang pagtaas ng gilid ng kanyang labi.
Isang ngiti ng tagumpay. Isang ngiti na nagsasabing: Akin si Mark. Kahit sa araw ng kasal mo, ako pa rin ang uunahin niya.
Muling humigpit ang hawak ni Mark sa kamay ko. Nakiusap ang kanyang mga mata.
“Alyssa, ngayon lang naman. Pakiusap, huwag ka nang gumawa ng eksena. May sakit ‘yung tao. Huwag ka namang masyadong makasarili. Araw natin ‘to, ayokong masira lang dahil sa inggit mo.”
Inggit?
Tinitigan ko si Mark. Tinitigan ko ang lalaking minahal ko sa loob ng labindalawang taon.
Nakatitig sa amin ang mga relatives, ang makeup team, ang mga photographer, at ang mga bridesmaids ko. Tumahimik ang buong paligid. Ang lahat ay naghihintay kung sasabog ako sa galit o iiyak.
Ilang segundo akong nanahimik.
At pagkatapos… bahagya akong natawa. Isang malamig at walang emosyong tawa.
“Sige,” maikling sagot ko.
Nakahinga nang maluwag si Mark. Parang nabawasan ng napakabigat na dusa ang kanyang dibdib.
“Salamat, Alyssa! Kausapin na lang kita sa venue. Mag-iingat ka sa pagbiyahe,” mabilis niyang sabi sabay bitaw sa akin.
Hindi man lang niya ako inalalayan sa gown ko. Mabilis siyang tumakbo patungo kay Cheska, inalalayan ang babae sa bewang, at personal na pinagbuksan ng pinto ng Rolls-Royce. Inilagay pa niya ang kanyang kamay sa ibabaw ng pinto para hindi maumpog ang ulo ni Cheska.
Bago pumasok sa bridal car, lumingon muli si Cheska sa akin. May kasamang pagmamayabang ang kanyang mga mata habang kumakaway nang tila isang reyna.
Xaxaksak ang sakit sa dibdib ko, pero hindi ako lumuha.
Xaxaksak man ang katotohanan, unti-unting nangibabaw ang isang malamig na linaw sa aking pag-iisip.
Xaxaksak sa akin ang huling 12 taon ng buhay ko—mga taong ginugol ko sa pag-aadjust, sa pagpaparaya, sa pag-intindi na “kaibigan lang” ni Mark si Cheska.
Inayos ko ang hawak sa mabigat kong gown at naglakad patungo sa lumang puting taxi.
“Ate Alyssa! Anong nangyayari? Bakit pumayag ka?!” inis at nag-aalalang tanong ng aking maid of honor na si Katrina.
SA ARAW NG AMING KASAL, PINASAKAY AKO NG FIANCE KO SA RENTED TAXI PARA IBIGAY ANG MAIN WEDDING CAR SA KANYANG ASSISTANT — SUMAKAY AKO AT SINABI SA DRIVER: “HUWAG KANG PUPUNTA SA SIMBAHAN”
PART 2: ANG PAGLIHIS NG DAAN AT ANG GUMUHONG PANTASYA
Nanginginig ang buong katawan ni Katrina sa matinding galit habang nakatitig sa papalayong Rolls-Royce. “Ate Alyssa, nababaliw na ba si Mark?! Araw mo ‘to! Kasal ninyo ‘to pero ibinigay niya ang bridal car sa lintang ‘yan na nagpapanggap lang namang mamamatay tuwing kailangan ng atensyon?!”
Tumingin ako sa paligid. Ang mga photographer ay nag-aalangan kung kukuhanan pa ba ako ng litrato habang papalapit sa lumang taxi. Ang mga makeup artist at estilista ay nakayuko, ramdam ang bigat at kahihiyan sa sitwasyon. Pero sa kaibuturan ng aking puso, wala nang galit na sumisiklab. Ang natitira na lamang ay isang nakabibinging katahimikan—ang uri ng katahimikan na dumarating matapos mawasak ang isang matagal nang ilusyon.
“Katrina,” mahinahon ngunit mariin kong sabi sa aking pinsan at maid of honor. “Pumasok ka na sa van kasama ng iba pang abay. Huwag kayong mag-alala sa akin.”
“Pero Ate—”
“Gawin mo ang sinabi ko,” putol ko sa kanya nang may malamig na awtoridad.
Napalunok si Katrina at dahan-dahang tumango. Alam niya ang tono ng boses ko kapag desidido na ako sa isang bagay.
Humakbang ako palapit sa lumang puting Toyota Corolla. Ang driver, isang lalaking nasa edad singkuwenta na may bakas ng pagod sa mukha, ay dali-daling bumaba upang buksan ang pinto sa likod. Halatang nahihiya siya sa kalagayan ng kanyang sasakyan.
“Ma’am, pasensya na po kayo. Luma na po itong sasakyan ko at medyo maingay ang makina. Hindi ko po akalaing ang mismong bride ang pasasakayin dito,” magalang at nag-aalalang sabi ng tsuper.
“Walang anuman, Kuya. Salamat,” sagot ko.
Inipon ko ang laylayan ng aking mamahaling French-lace gown, ang tela na nagkakahalaga ng milyun-milyong piso, at pumasok sa loob ng masikip at lumang taxi. Ang amoy ng lumang leather at pine tree air freshener ay sumalubong sa akin. Nang maisara ang pinto, parang naputol ang ugnayan ko sa maingay at mapagkunwaring mundo sa labas.
Pumasok ang driver sa kanyang upuan, inayos ang rearview mirror, at lumingon sa akin nang bahagya. “Ma’am, diretso na po ba tayo sa Manila Cathedral?”
Tumingin ako sa bintana. Sa unahan, nakita ko ang convoy ng mga itim na kotse na pinangungunahan ng Rolls-Royce Phantom na pinalamutian ng mga paborito kong bulaklak. Doon sa loob nakaupo si Cheska, suot ang kanyang puting bestida, kasama si Mark na buong-pusong nag-aalaga sa kanya.
Labindalawang taon. Labindalawang taon kong ibinigay ang aking kabataan, ang aking talino, ang aking pasensya, at ang sarili kong kayamanan upang itayo ang pangarap ni Mark. Noong walang-wala siya, ako ang nagpondo sa kanyang unang kumpanya. Noong nalulugi siya, ang impluwensya ng pamilya ko ang sumagip sa kanya. At sa bawat tagumpay niya, laging may anino si Cheska—ang babaeng “mahina ang puso” na laging nangangailangan ng yakap, oras, at proteksyon ni Mark.
Palagi kong sinasabi sa sarili ko: Magiging asawa ka niya, Alyssa. Ikaw ang pipiliin niya sa huli.
Ngunit ngayong araw, sa pinakamahalagang araw ng aming sumpaan, malinaw na ipinakita sa akin ni Mark kung sino talaga ang reyna ng kanyang puso. At hindi ako ‘yun. Isa lamang akong katuwang sa negosyo, isang tropeo, isang taong inaasahang laging magpaparaya dahil ako ang “malakas.”
Huminga ako nang malalim. Ang bigat sa dibdib ko ay tuluyang naglaho, napalitan ng isang bakal na kapasyahan.
“Kuya,” tawag ko sa driver.
“Po, Ma’am?”
Tumingin ako nang diretso sa kanyang mga mata sa salamin. “Huwag kang pupunta sa simbahan.”
Napatitig ang driver, nanlalaki ang mga mata. “Po? Pero Ma’am… kasal ninyo po ngayon. Naghihintay po ang mga bisita at ang pari—”
“Sabi ko, huwag kang pupunta sa simbahan,” ulit ko sa boses na walang pag-aalinlangan. “Ihatid mo ako sa Horizon Financial Tower sa Bonifacio Global City. Sa pribadong helipad sa rooftop.”
Nataranta ang driver pero nang makita niya ang matatag kong mukha, naintindihan niyang hindi ito biro ng isang baliw na babae. “Masusunod po, Ma’am.”
Pinihit ng driver ang manibela pakanan, lumihis mula sa linya ng convoy na patungo sa Intramuros. Habang ang labing-isang kotse ay dumidiretso patungo sa simbahan, ang lumang taxi ko ay bumagtas sa ibang direksyon, papalayo sa altar ng kasinungalingan.
Kinuha ko ang aking telepono mula sa aking maliit na clutch bag. May labing-anim na missed calls na mula sa nanay ni Mark, at ilang mensahe mula sa wedding coordinator. Hindi ko pinansin ang mga iyon. Sa halip, hinanap ko ang numero ng aking punong abogado at pinansyal na tagapayo, si Atty. Raymond Gomez.
Sumagot si Raymond sa unang ring pa lamang. “Alyssa? Bakit ka tumatawag? Hindi ba’t dapat ay naglalakad ka na sa altar ngayon?”
“Raymond,” panimula ko, malamig ang boses. “Kanselahin mo ang merger ng Valderama Holdings at ng kumpanya ni Mark.”
Natahimik ang kabilang linya nang ilang segundo. “Ano? Alyssa, sigurado ka ba? Ang kontratang pipirmahan mamaya sa reception ang magbibigay sa kanya ng 70% na kontrol sa bagong logistics tech platform. Kung babawiin natin ‘yun, babagsak ang credit line ng kumpanya niya bago matapos ang linggong ito.”
“Hayaan mo siyang bumagsak,” tugon ko nang walang kurap. “I-pull out mo ang lahat ng kapital na ipinasok ko sa kumpanya niya. Ibalik mo ang lahat ng assets sa ilalim ng pangalan ko. I-activate mo ang termination clause dahil sa breach of pre-nuptial good faith agreement. At tawagan mo ang board of directors; tanggalin ninyo siya bilang Chief Executive Officer bago mag-alas singko ng hapon.”
“Naiintindihan ko,” seryosong sagot ni Raymond. Walang pagtatanong, walang pag-aalinlangan. Alam niya ang talas ng aking pag-iisip sa negosyo. “Ano pang kailangan mo?”
“Ang penthouse na tinitirhan niya ngayon, ang sports car na ginagamit niya, at ang mansion sa Tagaytay na iniregalo ko para sa sinasabing kasal namin—palitan mo ang lahat ng security codes. Ipadala mo ang mga security marshals upang ilabas ang lahat ng gamit niya at itambak sa kalsada. Lalo na ang gamit ng babaeng nagngangalang Cheska na matagal nang nakikinabang sa mga binabayaran ko.”
“Gagawin ko lahat ‘yan sa loob ng tatlumpung minuto.”
“Salamat, Raymond.”
Ibinaba ko ang tawag at sumunod na tinawagan si Marcus, ang aking personal assistant.
“Ma’am Alyssa!” bating gulat ni Marcus.
“Marcus, tawagan mo ang Manila Cathedral at ang grand ballroom ng Shangri-La. Sabihin mo sa simbahan na kanselado ang kasal. Sa hotel naman, sabihin mo na magpapatuloy ang piging, ngunit hindi ito wedding reception. Gawin mong isang thanksgiving party para sa mga empleyado ng Valderama Enterprises. Lahat ng pagkaing nagkakahalaga ng sampung libo bawat plato, lahat ng imported wine, ipamigay sa staff at mga waiters. Huwag ninyong papasukin si Mark o ang sinumang miyembro ng pamilya niya.”
“Masusunod po agad, Ma’am.”
Nang maibaba ko ang telepono, naramdaman ko ang kakaibang gaan sa aking balikat. Para bang ang mabigat na batong labindalawang taon kong binuhat ay biglang naglaho.
Samantala, sa Manila Cathedral…
Nakatayo si Mark sa harap ng altar. Suot ang kanyang mamahaling tuxedo, panay ang tingin niya sa kanyang relo. Trenta minutos na ang lumipas mula sa takdang oras ng pagsisimula ng seremonya.
Sa unang hanay ng mga upuan sa simbahan, nakaupo si Cheska. Hawak pa rin niya ang kanyang dibdib, ngunit ang kanyang mukha ay puno ng pilyang ngiti habang umiinom ng mamahaling mineral water na ipinadala ni Mark. Nakatingin sa kanya ang mga tao, nagtataka kung bakit isang bisita ang nakaupo sa pwestong nakalaan para sa pamilya ng ikakasal, habang nakasuot pa ito ng puting damit na halos tumapat sa damit-pangkasal.
“Nasaan na ba si Alyssa?” bulong ni Mark sa kanyang best man, halatang naiirita. “Bakit ang tagal ng lumang taxi na ‘yun? Napaka-petty talaga ng babaeng ‘yun. Siguradong nagdadabog lang ‘yun dahil sa bridal car. Hindi ba niya kayang lawakan ang isip niya para kay Cheska?”
Lumapit ang kanyang ina na si Donya Carmela, na nakasuot ng makikinang na alahas na pawang regalo ko rin. “Mark, tawagan mo ang mapapangasawa mo! Ang mga bisita natin ay mga senador at matataas na negosyante. Nakakahiya kung paghihintayin niya tayo!”
Kinuha ni Mark ang kanyang telepono at dinial ang numero ko.
The number you have dialed is currently unattended.
Nagdilim ang mukha ni Mark. “Walang hiya. Pinapatay niya ang phone niya para lang magpa-importante!”
Bumaling siya kay Cheska, na biglang dumaing nang mahina. “Mark… masakit pa rin ang dibdib ko. Baka dahil sa aircon dito sa simbahan. Pwede bang samahan mo muna ako sa labas?”
“Huwag kang mag-alala, Cheska, andito lang ako,” malambing na sagot ni Mark, hawak ang kamay ng babae sa harap ng sarili niyang pamilya. “Kapag dumating si Alyssa, kakausapin ko siya nang masinsinan. Hindi ko kukunsintihin ang ganitong kababawan.”
Ngunit bago pa man makapagsalita muli si Mark, pumasok ang punong pari ng katedral, kasama ang wedding coordinator na putlang-putla ang mukha.
“Mr. Sandoval,” tawag ng pari. “Maaari ba kayong mag-usap sandali?”
“Father, pasensya na po sa delay,” agad na paumanhin ni Mark. “Medyo na-traffic lang siguro ang bride ko sa kanyang sinasakyan. Paparating na ‘yun.”
Umiling ang wedding coordinator, nanginginig ang mga kamay habang hawak ang isang opisyal na dokumento. “Sir Mark… hindi na po darating si Ma’am Alyssa.”
Kumunot ang noo ni Mark, tumawa nang may halong sarkasmo. “Anong pinagsasabi mo? Nagtatampo lang ‘yun. Pupunta ‘yun dahil mahal ako no’n. Hindi niya kayang iwan ang kasal na ‘to.”
“Sir, tumawag na po ang punong tanggapan ng Valderama Holdings,” basag ng coordinator sa kanyang ilusyon. “Kanselado na po ang kasal. Binawi na rin po nila ang bayad sa simbahan at sa reception. At… may legal order na po na nag-aatas na lisanin ninyo ang venue sa loob ng labinlimang minuto.”
Napatulala si Mark. Ang ngiti sa kanyang mukha ay unt-unting napawi, napalitan ng kilabot. “A-ano? Anong kalokohan ‘to?!”
Sa sandaling iyon, umalingawngaw ang sunod-sunod na tunog ng notification sa telepono ni Mark.
Hindi mula sa akin. Kundi mula sa kanyang bank manager, sa kanyang chief operating officer, at sa stock market news feeds.
Ang kanyang screen ay napuno ng mga pulang babala:Valderama Capital revokes all credit lines for Sandoval Logistics.Emergency Board Meeting called: Mark Sandoval removed as CEO.Bank accounts frozen pending audit for fund misappropriation.
Nabitawan ni Mark ang kanyang telepono. Bumagsak ito sa marmol na sahig ng simbahan at nabasag ang salamin.
Lumingon siya kay Cheska, na sa unang pagkakataon ay hindi na nakahawak sa kanyang dibdib. Sa halip, nakatitig ito sa basag na telepono, nanlalaki ang mga mata sa takot—hindi dahil sa sakit sa puso, kundi dahil sa pagkaunawa na ang mayamang lalaking pinangarap niyang agawin ay isa na ngayong pulubi.
PART 3: ANG PAGBANGON NG TUNAY NA REYNA AT ANG HULING PANININGIL
Dumating ang lumang taxi sa tapat ng Horizon Financial Tower. Inabot ko sa driver ang limang libong piso mula sa aking clutch bag.
“Ma’am, sobra-sobra po ito! Limang daan lang po ang metro natin,” gulat na sabi ng matanda.
“Itabi mo ang sukli, Kuya. Salamat sa ligtas at mapayapang biyahe,” nakangiti kong tugon. Ito ang kauna-unahang pagkakataon sa buong araw na totoo ang ngiti sa aking mga labi.
Bumaba ako ng sasakyan. Ang gwardya ng gusali, bagamat nagulat na makakita ng isang bride na mag-isang bumaba mula sa isang lumang taxi, ay agad na sumaludo nang makilala kung sino ako. “Magandang araw po, Madame Alyssa!”
“Ihanda ang private elevator patungong helipad,” utos ko habang buong giting na naglalakad sa marangyang lobby. Ang aking Jimmy Choo heels ay lumilikha ng matatag at matunog na yabag sa makintab na sahig na granito. Ang mabigat kong belo ay tinanggal ko na at itinapon sa basurahan sa lobby—hindi ko kailangan ang anumang simbolo ng pagpapasakop.
Pag-akyat ko sa penthouse floor, naghihintay na roon si Atty. Raymond Gomez, bitbit ang isang makapal na leather binder.
“Naisagawa na ang lahat, Alyssa,” pagbabalita ni Raymond, bakas ang paghanga sa kanyang mga mata. “Sa loob lamang ng isang oras, bumagsak ang stock value ng kumpanya ni Mark ng 65%. Ang mga investors na pumasok lamang dahil sa pangalan mo ay sabay-sabay na nag-pull out. Sa kasalukuyan, may utang siyang humigit-kumulang tatlong daang milyong piso sa iba’t ibang financial institutions na personal niyang pinirmahan bilang guarantor.”
“At si Cheska?” tanong ko habang kinukuha ang baso ng champagne na inabot ng aking sekretarya.
“Ayon sa ating private investigators na nag-audit sa mga accounts ni Mark, natuklasan nating mahigit limampung milyong piso ng pondo ng kumpanya ang inilihis ni Mark sa nakalipas na dalawang taon patungo sa mga personal na bank accounts ni Cheska, pambili ng mga luxury bags, at ang pinakahuli—isang luxury condominium sa The Fort,” paliwanag ni Raymond. “Wala siyang malubhang sakit sa puso, Alyssa. Mayroon lamang siyang banayad na arrhythmia noong bata pa siya, na ginagamit niyang sandata tuwing nais niyang manipulahin si Mark.”
Uminom ako ng champagne. Ang malamig at matapang na lasa nito ay nagbigay sa akin ng panibagong lakas. “Ihain mo ang kasong estafa at corporate fraud laban sa kanilang dalawa bukas ng alas-otso ng umaga. Isama mo si Cheska bilang co-conspirator. Siguraduhin mong hindi sila makalalabas ng bansa.”
“Makaaasa ka.”
Biglang bumukas ang pinto ng opisina at humahangos na pumasok ang aking security officer. “Madame, nasa ibaba po si Mr. Sandoval. Nagwawala po sa lobby. Pilit po siyang umaakyat dito. Kasama niya po ang kanyang ina at si Ms. Cheska Montefalco.”
Tumingin ako sa salamin. Ang aking mukha ay perpekto pa rin ang pagkaka-makeup, ngunit ang mga mata ko ay wala nang bakas ng kahinaan. “Papasukin mo sila. Pero si Mark at Cheska lamang. Iwan ang iba sa ibaba.”
Makalipas ang limang minuto, pabalang na bumukas ang pinto ng executive suite.
Bumulaga si Mark. Gusot-gusot na ang kanyang mamahaling tuxedo, magulo ang buhok, at pawisan ang mukha. Sa likod niya ay nakasunod si Cheska, na ngayo’y umiiyak na nang totoo, wala na ang maarteng paghawak sa dibdib kundi ang tunay na takot sa kahihinatnan ng kanyang kasakiman.
“Alyssa!” sigaw ni Mark, humakbang palapit sa akin ngunit agad siyang hinarang ng dalawang matitipunong bodyguards. “Bakit mo ginagawa ‘to?! Nababaliw ka na ba?! Kasal natin ngayon! Bakit mo pinabagsak ang kumpanya ko?! Bakit mo pina-freeze ang mga accounts ko?!”
Dahan-dahan kong ibinaba ang aking baso sa ibabaw ng mahogany desk. Tinitigan ko siya mula ulo hanggang paa—ang lalaking inakala kong magiging katuwang ko sa buhay, ngunit isa lamang palang parasitiko.
“Kasal natin?” malamig kong tanong. “Nakalimutan mo na ba, Mark? Noong pinili mong ipasakay ako sa isang lumang taxi at ibinigay ang bridal car sa babaeng ‘yan, ikaw mismo ang nagkansela ng kasal natin.”
“Tungkol lang ba ‘to sa kotse?!” bulyaw ni Mark, halos pumutok ang ugat sa kanyang leeg. “Diyos ko, Alyssa! Napakababaw mo! Isang kotse lang ‘yun! May sakit si Cheska! Bakit kailangan mong sirain ang buong buhay ko nang dahil lang sa isang sasakyan?!”
“Hindi ito tungkol sa kotse, Mark,” marahan kong tugon, ang bawat salita ay tumatagos na parang patalim. “Ito ay tungkol sa respeto. Ito ay tungkol sa labindalawang taon ng pagtitiis ko sa kawalan mo ng pagpapahalaga. Ang kotseng ‘yun ay simbolo ng lugar ko sa buhay mo. At malinaw mong ipinakita sa lahat na para sa’yo, ako ay isang basahan na pwede mong itapon sa sulok, habang siya ang reyna na dapat mong kalingain.”
“Alyssa, please…” singit ni Cheska, nanginginig ang boses habang lumuluhod sa sahig, umiiyak nang buong pait. “Patawarin mo na kami… Huwag mong sirain si Mark. Kaibigan lang naman niya ako… Huwag mo kaming kasuhan…”
Tiningnan ko si Cheska nang may pandidiri. “Kaibigan? Ang kaibigan ba ay tumatanggap ng limampung milyong piso mula sa kumpanyang ako ang nagpopondo? Ang kaibigan ba ay nagsusuot ng puting bestida sa araw ng kasal ng iba upang agawin ang eksena? Huwag kang magkunwaring biktima dito, Cheska. Matagal mo nang pinagplanuhan ang lahat ng ito. Akala mo siguro kapag naging asawa ko si Mark, habambuhay kayong magpapakasasa sa pera ko habang pinagtatawanan ninyo ako sa likod ko.”
Namilog ang mga mata ni Cheska. Napatingin siya kay Mark na ngayon ay nanginginig na rin sa takot.
“Alam mo…?” bulong ni Mark, tuluyang nawalan ng kulay ang mukha.
“Alam ko ang lahat,” sagot ko. “Naging bulag ako dahil minahal kita. Pero hindi ako tanga, Mark. Ang akala mo ay ikaw ang hari na nagpapatakbo ng imperyo ko. Nakalimutan mo na ang lahat ng mayroon ka ngayon—ang damit mo, ang sapatos mo, ang pangalan mo sa lipunan—ay mga bagay na ipinahiram ko lang sa’yo dahil inakala kong karapat-dapat ka.”
Lumapit ako kay Mark, hanggang sa ilang pulgada na lamang ang layo namin sa isa’t isa. Hindi ko na kailangang sumigaw; ang lamig sa aking boses ay sapat na upang mangilabot siya.
“Gusto mo si Cheska, ‘di ba? Gusto mo siyang alagaan? Ibibigay ko siya sa’yo nang buong-buo. Mula ngayon, magkasama kayong haharap sa korte. Magkasama kayong magbabayad ng tatlong daang milyong pisong utang. At magkasama kayong titira sa kalsada dahil bago magdilim ang araw na ito, kukunin ng bangko ang lahat ng ari-arian mo.”
“Alyssa, maawa ka sa akin!” biglang lumuhod si Mark, hinawakan ang laylayan ng aking gown, umiiyak tulad ng isang batang nawalan ng laruan. “Pakiusap! Mahal kita! Si Cheska, wala lang siya sa akin! Patawarin mo ako, pakakasalan kita ngayon din! Kahit sa huwes, kahit saan! Huwag mo lang akong iwan nang ganito!”
Tiningnan ko ang lalaking labindalawang taon kong iningatan. Wala na akong naramdamang kahit anong kirot. Ang tanging naroon ay ang pagkamuhi sa aking dating sarili dahil pinatagal ko pa ang ganitong kahibangan.
Hinila ko ang laylayan ng aking gown mula sa kanyang maruruming kamay.
“Huli na ang lahat, Mark. Pinasakay mo ako sa lumang taxi dahil akala mo doon ang nararapat sa akin. Ngunit nakalimutan mo… ako ang nagmamay-ari ng buong kalsada.”
Lumingon ako sa aking mga security marshals. “Ilabas ninyo ang basurang ‘yan sa opisina ko.”
“Alyssa! Alyssa, pakinggan mo ako!” nagpupumiglas na sigaw ni Mark habang kinakaladkad siya ng mga gwardya palabas ng pinto, kasabay ng hysterikal na pag-iyak ni Cheska na hindi na pinapansin ang kanyang ‘sakit sa puso’ habang pilit na humahawak sa mga furniture.
Nang sumara ang pinto, muling naghari ang katahimikan sa marangyang penthouse.
Huminga ako nang malalim, tumalikod sa pinto, at naglakad patungo sa glass balcony na nakaharap sa buong kalakhang Maynila. Ang hangin ay malayang umiihip, hinahaplos ang aking buhok. Sa di-kalayuan, naririnig ko ang ugong ng helicopter na naghihintay sa helipad—ang aking pribadong flight patungong Paris, kung saan dapat sana ay magaganap ang aming honeymoon.
Ngunit hindi ako magluluksa roon. Pupunta ako roon bilang isang malayang babae, isang matagumpay na negosyante, at isang taong muling nahanap ang kanyang sariling halaga.
Tinanggal ko ang diamond engagement ring sa aking daliri. Tinitigan ko ito sa huling pagkakataon bago ko ito binitawan mula sa tuktok ng matayog na gusali. Pinanood ko itong lumipad sa hangin, lumiit nang lumiit, hanggang sa tuluyang lamunin ng kawalan sa ibaba.
Ngumiti ako. Ang araw na dapat sana ay simula ng aking pagkaalipin ay naging araw ng aking tunay na kalayaan.