HABANG PINAPALITAN KO ANG DAMIT NG NA-KOMA NA KAMBAL NG AKING ASAWA, ISANG NAKAKATINDIG-BALAHIBONG SIKRETO SA KANYANG KATAWAN ANG GUMIMBAL SA BUONG PAGKATAO KO!
(PART 1)
Tatlong taon na kaming kasal ni Gabriel, ang CEO ng isang malaking construction firm. Isang taon na ang nakalipas nang maaksidente siya at ang kanyang identical twin brother na si Gael. Pareho silang isinugod sa ospital. Si Gabriel ay nagtamo lang ng galos, ngunit si Gael ay na-koma at nasunog ang kalahati ng mukha.
Dahil mabuting kapatid, nagpatayo si Gabriel ng isang private ICU room sa loob mismo ng mansyon namin para alagaan si Gael.
Ngunit may isang bagay na labis kong ipinagtataka. Mula nang mangyari ang aksidente, naging napakalamig na sa akin ni Gabriel. Hindi na niya ako niyayakap kapag natutulog kami. At ang pinakanakakapagtaka, mahigpit niyang ipinagbabawal na pumasok ako sa kwarto ng na-komang si Gael.
“May private nurse na nag-aalaga sa kanya, Maya. Huwag ka nang pumasok doon dahil baka ma-inpeksyon pa ang mga sugat niya. Nai-stress ako kapag nilalapitan mo siya,” laging malamig at seryosong utos ni Gabriel.
Dahil ayaw kong mag-away kami, sumunod ako. Hanggang sa isang gabi, umalis si Gabriel para sa isang out-of-town meeting. Bigla namang tumawag ang private nurse ni Gael na hindi siya makakapasok dahil may emergency sa pamilya niya.
Pagsapit ng madaling araw, narinig kong tumutunog ang monitor sa kwarto ni Gael. Walang mag-aalaga sa kanya kaya napilitan akong pumasok. Nakita kong natanggal ang IV line niya at basa na ng pawis ang kanyang damit.
Naawa ako sa bayaw ko. Kumuha ako ng maligamgam na tubig at tuwalya para punasan siya at palitan ang kanyang damit. Dahan-dahan kong binuksan ang butones ng kanyang pajama.
Ngunit nang mahubad ko ang damit niya… nanlamig ang buong katawan ko. Tumigil ang pag-ikot ng mundo ko at napa-atras ako dahil sa sobrang takot.
Sa ibabaw ng dibdib ng na-komang lalaki, eksakto sa itaas ng kanyang puso, may isang malaking peklat ng operasyon. At sa tabi nito, may isang maliit na tattoo: “Maya & Gabriel, Forever.”
Napatakip ako sa aking bibig habang tumutulo ang mga luha ko. Ang peklat na iyon… iyon ang operasyon sa puso ng asawa ko dalawang taon na ang nakalipas! Ako mismo ang nag-alaga sa kanya noon!
Kung ang lalaking na-koma sa kama na ito ay may peklat at tattoo ng asawa ko… ibig sabihin, siya ang totoong Gabriel!
At ang lalaking natutulog sa tabi ko, humahalik sa akin, at gumagamit ng yaman namin sa loob ng isang taon… ay ang demonyo niyang kakambal na si Gael?!
PART 2: ANG PAGKABUNYAG NG BALATKAYO AT ANG LIHIM NA BANGUNGOT
Nanginig ang bawat kalamnan ko habang nakatitig sa dibdib ng lalaking nakahiga sa kama. Ang hanging pumapasok mula sa awang ng bintana ay tila naging yelo na dumampi sa aking balat. Ang maliit na luntiang tinta ng tattoo—Maya & Gabriel, Forever—ay sumasayaw sa aking paningin kasabay ng bawat patak ng aking luha.
Naalala ko pa ang gabing ipinalagay iyon ni Gabriel sa kanyang unang anibersaryo matapos ang kanyang matagumpay na open-heart surgery. Sabi niya noon, inilagay niya ang pangalan ko malapit sa kanyang bagong binuong puso upang ipaalala na ang bawat pintig nito ay para sa akin. Si Gael, ang iresponsable, sugarol, at laging naiinggit niyang kakambal, ay walang anumang operasyon sa puso. Walang tattoo si Gael dahil takot ito sa karayom.
Dahan-dahan kong inihakbang ang aking mga paa palapit muli sa kama. Nanginginig ang aking mga daliri nang marahang hinawakan ko ang malamig na kamay ng tunay kong asawa. Ang kanyang pulso ay mahina, mabagal, ngunit naroon—lumalaban. Ang kalahati ng kanyang mukha ay balot ng sunog at peklat, ngunit ang kabilang bahagi, ang pamilyar na hubog ng kanyang ilong, ang arko ng kanyang kilay, ay walang dudang ang lalaking minahal ko nang buong puso.
“Gabriel…” bulong ko, basag ang tinig habang sumusiksik ang matinding paninikip sa aking dibdib. “Diyos ko, Gabriel… patawarin mo ako. Patawarin mo ako at hindi kita nakilala.“
Biglang pumasok sa aking isip ang bawat detalye ng nagdaang labindalawang buwan. Mula nang magising ang tinawag nilang ‘Gabriel’ mula sa aksidente sa kotse sa Tanay, Rizal, napansin ko na ang kakaibang mga pagbabago. Hindi na siya umiinom ng black coffee na dating paborito ng asawa ko; bigla itong nagpalit sa matamis na cappuccino. Ang kanyang dating maingat at maginoong pananalita ay naging magaspang at mapang-utos. At higit sa lahat, ang lamig sa kanyang mga mata tuwing titingin sa akin—isang panlalamig na inakala kong dulot lamang ng post-traumatic stress mula sa aksidente.
Ngunit hindi pala. Ang lalaking kasama ko sa iisang bubong, ang lalaking pumipirma sa mga tseke ng kumpanya, ang lalaking humahawak sa aking mga balikat tuwing may mga pampublikong pagtitipon… ay si Gael. Si Gael na matagal nang nagnanais na agawin ang buhay, yaman, at dangal ng kanyang kapatid.
Isang matinding kilabot ang gumapang sa aking batok. Bakit hindi pinatay ni Gael si Gabriel? Bakit kailangan pa niyang magpatayo ng ICU room sa loob mismo ng mansyon?
Kailangan kong malaman ang totoo bago bumalik ang huwad na asawa. Dali-dali kong ibinalik ang damit ng tunay kong asawa, inayos ang kumot, at muling ikinabit ang natanggal na IV line gamit ang aking limitadong kaalaman sa first aid. Nang matiyak kong maayos ang kanyang paghinga at tumigil na ang alarma ng monitor, pinunasan ko ang aking mga luha at lumabas ng kwarto. Maingat kong isinara ang pinto nang walang anumang ingay.
Alas-tres na ng madaling araw. Ayon sa schedule, bandang tanghali pa bukas ang uwi ni Gael mula sa kanyang kunwaring business meeting sa Batangas. May ilang oras pa ako upang maghalughog.
Dali-dali akong nagtungo sa opisina sa ikalawang palapag—ang silid kung saan halos buong araw nagkukulong si Gael mula nang makalabas siya ng ospital. Noong nabubuhay pa ang totoong Gabriel bilang pinuno ng kumpanya, bukas palagi ang pintong iyon para sa akin. Ngunit mula noong aksidente, pinalitan ang padlock at ginawang biometric scanner.
Subalit alam ko ang isa pang daan. May lumang lagusan sa pagitan ng library at ng opisina, isang lihim na pinto na idinisenyo mismo ni Gabriel nang ipatayo niya ang mansyon para sa aming seguridad. Pumasok ako sa library, hinanap ang nakatagong switch sa likod ng hanay ng mga makakapal na libro ng architectural designs, at marahang nagbukas ang panel sa dingding.
Malamig ang hangin sa loob ng madilim na opisina. Gamit ang flashlight ng aking cellphone, maingat akong naglakad patungo sa malaking mesang gawa sa mahogany. Ang amoy ng mamahaling sigarilyo at whiskey ay nanunuot sa paligid—mga bisyong kailanman ay hindi ginawa ng totoong Gabriel.
Sinimulan kong buksan ang mga drawer. Karamihan ay mga karaniwang papeles ng construction contracts, mga sub-contractor agreements, at mga financial statements. Ngunit sa pinakailalim na drawer, sa ilalim ng isang makapal na folder ng mga lumang plano, nakatagpo ako ng isang maliit na vault na de-kandado.
Ginamit ko ang aking bawas na pasensya upang subukan ang mga kombinasyon. Sinubukan ko ang kaarawan ni Gabriel—mali. Sinubukan ko ang anibersaryo namin—mali. Sa huli, sinubukan ko ang sariling kaarawan ni Gael: 0-9-1-4.
Click.
Bumukas ang bakal na pinto ng vault. Sa loob ay may isang itim na leather envelope at ilang botelya ng mga gamot na walang opisyal na reseta. Kinuha ko ang sobre at binuksan ito.
Ang unang dokumentong bumungad sa akin ay isang Last Will and Testament na may pekeng lagda ni Gabriel. Isinasaad doon na kapag namatay si Gabriel, ang buong pagmamay-ari ng kumpanya at ang lahat ng kanyang ari-arian, kabilang ang mga ari-ariang nakapangalan sa amin bilang mag-asawa, ay mapupunta sa isang offshore trust fund sa Cayman Islands na pinamamahalaan ng isang dummy corporation—kung saan ang nag-iisang benepisyaryo ay si Gael Valderama.
Ngunit ang mas nakakatakot ay ang ikalawang dokumento: isang lihim na kontrata sa pagitan ni Gael at ng pribadong doktor na nag-aasikaso sa komang pasyente. Si Dr. Ronald Perez.
Ayon sa mga sulat-kamay na tala at medical chart na nakalakip, hindi aksidente ang pagkaka-koma ni Gabriel. Matapos ang banggaan sa bangin, nakita ni Gael na buhay pa ang kanyang kapatid ngunit nawalan ng malay. Sa halip na humingi ng tulong, sinunog ni Gael ang sarili niyang damit at dinamay ang kalahati ng mukha ni Gabriel gamit ang nagliliyab na gasoline mula sa sumabog na tangke upang sirain ang pagkakakilanlan nito! Pagkatapos ay ipinalit niya ang kanyang sariling ID at wallet sa bulsa ni Gabriel bago dumating ang mga rescuer!
At ang pinakamatinding dahilan kung bakit hindi pinapatay ni Gael si Gabriel sa loob ng isang taon: Ang Trust Fund at ang mga Secured Bank Accounts.
May isang multi-million dollar bank vault sa Switzerland si Gabriel na nangangailangan ng personal na iris scan at biometric signature tuwing anim na buwan upang mapanatiling aktibo ang release ng mga pondo. Kapag tuluyang namatay si Gabriel bago mailipat ang lahat ng assets, magiging frozen ang accounts at sasailalim sa matagalang imbestigasyon ng batas.
Kaya pala! Kaya pala pinapanatiling buhay ni Gael ang asawa ko! Ginagamit niya ang katawan ni Gabriel upang unti-unting ilipat ang bilyun-bilyong piso, habang pinapainom ito ng mga experimental neuro-suppressants—ang mga gamot na nakita ko sa vault—upang hindi ito magising mula sa koma! Ang plano ni Gael ay patulugin si Gabriel hanggang sa matapos ang huling transaksyon sa darating na Biyernes, bago tuluyang tanggalin ang life support at palabasing namatay ito dahil sa natural cardiac arrest!
Nanginginig ang buong katawan ko sa poot at pangingilabot. Ang lalaking tinawag kong asawa, ang demonyong sumiping sa akin at nagkunwaring nagmamahal sa akin, ay isang mamamatay-tao na unti-unting pinapatay ang aking tunay na kabiyak!
Agad kong kinuha ang aking cellphone at kinunan ng litrato ang bawat pahina ng mga dokumento, ang mga kontrata, ang pekeng testamento, at ang mga etiketa ng mga lason at pampatulog. Isinilid ko ang mga orihinal na dokumento pabalik sa vault at maingat itong isinara upang walang maiwang bakas.
Nang pabalik na ako sa lihim na pinto ng library, biglang tumunog ang telepono sa ibabaw ng mesa. Halos mapatalon ang puso ko palabas ng aking lalamunan sa lakas ng pagri-ring nito.
Tiningnan ko ang screen ng telepono: Dr. Ronald Perez.
Nanginig ang kamay ko ngunit hindi ko sinagot. Pagkaraan ng ilang segundo, nag-record ang answering machine. Narinig ko ang pamilyar ngunit kabado at marahas na boses ng doktor mula sa speaker:
“Gael, sumagot ka! May problema tayo! Nabalitaan ko na hindi nakapasok ang nurse ngayong gabi dahil sinadya kong harangin ang sasakyan niya. Nakita ko sa remote monitor ng ICU na may naggalaw sa IV pump ni Gabriel kaninang alas-dos! May pumasok sa kwarto! Kung nagising ang asawa mo o kung may nakadiskubre ng sedative dosage, pareho tayong mabubulok sa kulungan! Papunta na ako diyan sa mansyon ngayon din!”
Napasinghap ako. Si Dr. Perez ay papunta na rito! At alam niyang may pumasok sa kwarto!
Dali-dali akong lumabas sa lagusan at bumalik sa aking sariling silid. Nagsimulang maghabol ang aking hininga. Kung malalaman nilang alam ko na ang totoo, hindi na nila ako hahayaang mabuhay pa. Papalipasin lamang nila ang gabi at pareho kaming mamamatay ni Gabriel bago pa sumikat ang araw.
Kailangan kong kumilos. Hindi ako maaaring maging biktima lamang. Si Gabriel ang nagprotekta sa akin buong buhay ko, at ngayon, ako naman ang lalaban para sa kanya.
Kinuha ko ang aking emergency bag mula sa ilalim ng cabinet. Isinilid ko roon ang aking pasaporte, mga orihinal na titulo ng lupa na nakapangalan sa akin, at ang aking extrang cellphone. Pagkatapos, tinawagan ko ang nag-iisang taong mapagkakatiwalaan ko sa labas ng mundong ito—si Atty. Mateo Sandoval, ang matalik na kaibigan ng aking ama at dating legal counsel ng pamilya bago siya sapilitang tinanggal ng huwad na ‘Gabriel’ anim na buwan na ang nakakaraan.
“Hello, Maya? Bakit ka napatawag nang ganitong oras?” antok ngunit alertong boses ni Atty. Sandoval.
“Tito Mateo… makinig po kayo sa akin nang mabuti,” bulong ko habang pigil ang paghikbi. “Nasa panganib ang buhay ko. At ang lalaking nasa ICU ng mansyon… hindi siya si Gael. Siya si Gabriel. Ang asawa ko ay buhay, at ang lalaking nagpapakilalang Gabriel ay si Gael.”
Natahimik ang kabilang linya nang ilang segundo, bago narinig ko ang pagkaluskos ng mga gamit. “Diyos ko, Maya… matagal ko nang pinaghihinalaan ang mga transaksyon sa kumpanya. Nasaan ka ngayon?”
“Nasa mansyon pa po ako. Papunta na rito si Dr. Perez para burahin ang mga ebidensya o baka patayin na si Gabriel. Tulungan niyo po ako, Tito. Kailangan nating ilabas si Gabriel dito bago mag-umaga!”
“Huwag kang aalis sa kwarto mo, Maya. May kakilala akong hepe sa Anti-Kidnapping Group ng pulisya at isang mapagkakatiwalaang private medical team. Papuntahin ko sila diyan nang walang sirena. Bigyan mo ako ng dalawampung minuto!”
Ibinaba ko ang tawag. Dalawampung minuto. Kailangan kong mabuhay at protektahan si Gabriel sa loob ng dalawampung minuto.
Ngunit bago pa man ako makahakbang palabas ng aking silid upang bumalik sa ICU, narinig ko ang pagbukas ng gate sa ibaba. Kasunod nito ang malakas na pagpreno ng sasakyan sa driveway.
Sumilip ako sa kurtina ng bintana. Hindi lang kotse ni Dr. Perez ang dumating.
Sa likod nito ay ang itim na Mercedes-Benz na ginagamit ng aking ‘asawa.’
Bumaba mula sa driver’s seat si Gael. Ang kanyang mukha ay madilim, may hawak na baril sa kanyang kanang kamay, at nagmamadaling pumasok sa pinto ng mansyon kasama ang doktor.
Hindi siya umalis patungong Batangas. Narito siya, at alam niyang nabuksan ang kanyang lihim.
PART 3: ANG PAGHIHIGANTI NG TUNAY NA PAG-IBIG AT ANG HUSTISYA
Ang tunog ng mabibigat na yabag sa marmol na hagdanan ay parang martilyo na pumupukpok sa aking dibdib. Bawat hakbang nila paakyat ay nagpapahiwatig ng papalapit na kamatayan.
“Puntahan mo ang ICU, tingnan mo ang pasyente!” mariing utos ng boses ni Gael mula sa pasilyo. “Ako ang pupunta sa kwarto ni Maya. Kung may nalaman ang babaeng iyon, sisiguraduhin kong hindi na siya makakapagsalita pa kailanman!”
Wala na akong oras. Sa halip na magtago sa aking silid kung saan madali nila akong makukorner, dahan-dahan kong binuksan ang pinto patungo sa madilim na balcony na nagdudugtong sa aking kwarto at sa pasilyo ng ICU. Gumapang ako sa ilalim ng anino ng mga halaman, hawak ang mabigat na brass vase na nakuha ko sa mesa.
Narinig ko ang marahas na pagbagsak ng pinto ng aking kwarto.
“Maya?!” sigaw ni Gael. “Nasaan ka?!”
Hindi ako sumagot. Bago pa siya makalabas upang maghanap, tumakbo ako nang buong lakas patungo sa silid ng ICU kung saan naroon si Dr. Perez.
Nang pumasok ako, nakita ko si Dr. Perez na may hawak na hiringgilya na may lamang malinaw na likido—isang nakamamatay na dosis ng potassium chloride na handang iturok sa IV line ni Gabriel upang magdulot ng agarang atake sa puso nang walang bakas!
“Huwag mong gagalawin ang asawa ko!” sigaw ko sa buong lakas ng aking baga.
Bago pa man lumingon ang doktor, buong puwersa kong inihampas ang mabigat na brass vase sa kanyang ulo. Isang malakas na kalabog ang umalingawngaw. Nabitiwan niya ang hiringgilya na bumagsak at nabasag sa sahig. Napahawak si Dr. Perez sa kanyang duguang ulo bago tuluyang bumagsak sa sahig, walang malay.
Hinihingal akong lumapit sa kama ni Gabriel. “Gabriel, gising ka… pakiusap, lumaban ka,” umiiyak kong bulong habang hinahawakan ang kanyang mukha.
Biglang bumukas ang pinto ng ICU nang marahas. Nakatayo roon si Gael, nakatutok ang baril nang direkta sa aking noo. Ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa galit, walang bakas ng pagiging tao.
“Napakapakialamera mo talaga, Maya,” malamig at may bahid ng panunuya niyang sabi habang dahan-dahang humahakbang papasok. “Bakit hindi ka na lang nanahimik at naging marangyang asawa? Ibinigay ko sa’yo ang lahat! Ang pera, ang mansyon, ang pangalan!”
“Hindi ikaw ang asawa ko, Gael!” sigaw ko habang hinaharangan ang katawan ni Gabriel gamit ang sarili kong katawan. “Isa kang halimaw! Isa kang magnanakaw na pumatol pati sa sarili mong kadugo!”
Tumawa nang nakakapangilabot si Gael, isang tawang puno ng inggit at poot na matagal nang kinikimkim.
“Magnanakaw? Si Gabriel ang magnanakaw!” bulyaw niya, nanginginig ang kamay na may hawak ng baril. “Kaming dalawa ang magkasama mula pagkabata! Pero siya palagi ang magaling! Siya ang pinaboran ng mga magulang namin! Siya ang naging CEO! At higit sa lahat… ikaw! Ikaw na matagal ko nang minahal bago ka pa man niya nakilala, siya pa rin ang pinili mo!”
Nanlaki ang aking mga mata sa kanyang pag-amin. Ang inggit niya sa kanyang kapatid ay naging isang nakakalasong obsession na sumira sa kanyang katinuan.
“Kaya nang maaksidente kami sa kotse… nang makita ko siyang walang malay habang umaapoy ang makina… naisip ko, ito na ang pagkakataon ko,” patuloy ni Gael habang lumalapit, ang ngiti sa kanyang labi ay parang sa isang demonyo. “Madali lang palitan si Gabriel. Pareho kami ng mukha, pareho kami ng boses. Ang kailangan ko lang ay sunugin ang kalahati ng mukha niya para walang makakilala sa kanya, at tiisin ang kaunting galos. At nagtagumpay ako! Isang taon kitang nayakap! Isang taon kong ginastos ang pera niya!”
“Hindi ka magtatagumpay hanggang dulo, Gael,” matapang kong sabi, tinitingnan siya nang diretso sa mga mata kahit tumutulo ang luha ko. “Alam na ng mga awtoridad ang totoo. Papunta na rito ang pulisya. Hawak ko ang kopya ng pekeng will, ang kontrata mo kay Perez, at ang lahat ng ebidensya ng pagtatangka mong pagpatay!”
Nawala ang ngiti sa mukha ni Gael. Napalitan ito ng matinding takot at lalong lumalim ang bangis sa kanyang anyo.
“Kung ganoon… wala na akong choice,” asik niya habang ikinakasa ang baril. “Papatayin ko kayong dalawa ngayon din. Sasabihin ko sa pulis na pumasok ang mga magnanakaw, pinatay ka at ang kapatid ko, at ako ang nakaligtas. Walang makakaalam ng totoo kapag pareho na kayong bangkay!”
Itinutok niya ang baril sa aking dibdib. Ipinikit ko ang aking mga mata, handang saluhin ang bala upang maprotektahan si Gabriel. Nanalangin ako sa Diyos na sana ay iligtas ang aking asawa.
CLACK!
Isang tunog ng pagkabasag ng monitor ang umalingawngaw.
Bago pa man maiputok ni Gael ang baril, isang mahina ngunit matigas na kamay ang humablot sa cord ng medical equipment at buong lakas itong hinila patungo sa direksyon ni Gael! Ang mabigat na monitor ay bumagsak nang diretso sa braso ni Gael, dahilan upang pumutok ang baril paitaas at bumaon ang bala sa kisame!
Napamulat ako.
Ang lalaking nakahiga sa kama—ang tunay na Gabriel—ay nakadilat na ang mga mata! Ang kanyang kamay, kahit nanghihina at nanginginig, ay mahigpit na nakakapit sa cord. Ang mga mata niya, puno ng luha at galit, ay nakatitig sa kanyang taksil na kakambal!
“G-Gael…” paos, basag, ngunit matatag na tinig ni Gabriel mula sa ilalim ng oxygen mask.
“H-hindi… gising ka?!” sigaw ni Gael sa gulat at sindak, habang sinusubukang abutin muli ang baril na tumalsik sa may sulok ng kwarto.
Hindi ko pinalampas ang pagkakataon. Sinunggaban ko si Gael mula sa likod, buong lakas kong kinalmot ang kanyang mukha at hinila ang kanyang polo upang hindi niya maabot ang armas. Sumigaw siya sa galit at siniko ako sa tagiliran, dahilan upang mapaatras ako sa sahig, ngunit sapat na ang sandaling iyon.
Sa ibaba ng mansyon, umalingawngaw ang tunog ng mga sirena ng pulisya! Kasunod nito ang malalakas na yabag ng mga bota at ang paggiba sa pangunahing pinto ng bahay!
“Pulis! Walang gagalaw! Ibaba ang armas!” sigaw ng mga awtoridad mula sa hagdanan.
Nataranta si Gael. Tumingin siya sa baril, tumingin kay Gabriel na pilit bumabangon mula sa kama, at tumingin sa akin. Ang mukha ng demonyo ay napalitan ng sukdulang takot ng isang talunan. Sinubukan niyang tumakbo palabas patungo sa fire exit sa kabilang dulo ng pasilyo.
Ngunit pagsapit niya sa pinto ng silid, sinalubong siya ng mga armadong operatiba ng Special Action Force kasama si Atty. Sandoval!
“Dapa! Ibaba ang kamay sa likod!” sigaw ng hepe ng pulisya habang pinalilibutan si Gael.
Wala nang nagawa si Gael kundi ang lumuhod sa sahig habang marahas na ipiniposas ang kanyang mga kamay sa likod. Nang lumingon siya sa akin, ang tanging nakita ko sa kanyang mga mata ay ang pagkawasak ng kanyang maitim na pangarap.
“Maya… iligtas mo ako! Kapatid ko pa rin siya! Kadugo niyo ako!” pagmamakaawa ni Gael habang kinakaladkad siya ng mga pulis palabas.
Hindi ko siya tinapunan ng kahit isang salita. Tinalikuran ko siya nang buong pandidiri.
Dali-daling pumasok sa kwarto ang mga medics na dinala ni Atty. Sandoval. Inasikaso nila si Dr. Perez na duguan pa rin sa sahig bago ito ipinailalim sa kustodiya ng mga pulis, habang ang pangunahing team ng mga doktor ay agad na lumapit kay Gabriel upang suriin ang kanyang kalagayan.
Lumuhod ako sa tabi ng kama ni Gabriel. Ang aking mga luha ay malayang umagos, hindi na dahil sa takot, kundi dahil sa labis na pasasalamat at ginhawa. Hinawakan ko ang kanyang nanginginig na kamay at idinampi ito sa aking basang pisngi.
Dahan-dahang inalis ng medic ang oxygen mask ni Gabriel. Sa kabila ng mga peklat sa kanyang mukha, sa kabila ng panghihina ng kanyang katawan matapos ang isang taong pagkakagapos sa kadiliman ng koma, ang init ng kanyang titig ay ang pamilyar na pag-ibig na bumihag sa puso ko noon pa man.
“M-Maya…” bulong ni Gabriel, nanginginig ang kanyang labi habang pinupunasan ng kanyang hinlalaki ang aking mga luha. “Narinig kita… buong taon… naririnig kitang umiiyak… pinilit kong gumising para sa’yo…”
“Shh… huwag ka munang magsalita, mahal ko,” hikbi ko habang hinahalikan ang kanyang mga daliri. “Ligtas ka na. Nandito na ako. Hindi ka na nila masasaktan kailanman.”
Isang mahinang ngiti ang sumilay sa mga labi ng aking tunay na asawa. “Salamat… dahil hindi mo ako sinukuan.”
Makalipas ang anim na buwan.
Maliwanag ang sikat ng araw sa hardin ng aming bagong tahanan sa Tagaytay. Malayo sa mansyong puno ng bangungot ng kataksilan, pinili naming magsimula muli ni Gabriel sa isang payapang lugar na napapaliligiran ng mga puno at bulaklak.
Ang kaso laban kay Gael at Dr. Perez ay mabilis na umusad sa korte. Dahil sa matitibay na ebidensya—ang mga pekeng dokumento, ang forensic evidence sa pagpapalit ng identity, ang tangkang pagpatay gamit ang lason, at ang mismong testimonya ni Gabriel—nahatulan si Gael ng habambuhay na pagkabilanggo (Reclusion Perpetua) nang walang piyansa sa kasong Frustrated Murder, Identity Theft, at Plunder. Si Dr. Perez naman ay tinanggalan ng lisensya at kasalukuyang nakakulong kasama ni Gael bilang kasabwat.
Ang kumpanya ay maingat na naisaayos sa tulong ni Atty. Sandoval. Ang bilyun-bilyong pisong tinangkang nakawin ni Gael ay naibalik lahat sa ilalim ng pangalan ng aking asawa.
Tumingin ako sa damuhan kung saan nakaupo si Gabriel sa isang silya, sumasailalim sa kanyang regular na physical therapy. Malaki na ang ipinagbago ng kanyang kalagayan. Nakakalakad na siya nang walang saklay, at ang kanyang operasyon sa puso ay nananatiling matatag. Bagama’t may mga naiwang peklat sa kanyang mukha at katawan, para sa akin, iyon ang mga marka ng kanyang kagitingan at ng aming tagumpay laban sa kasamaan.
Lumapit ako sa kanya dala ang isang tasa ng mainit na black coffee—ang tunay niyang paborito.
Tumingala siya sa akin, ang mga mata ay nagniningning sa pagmamahal. Hinawakan niya ang aking baywang at marahan akong hinila paupo sa kanyang kandungan.
“Para sa pinakamatapang na babae sa buong mundo,” bulong niya bago iginawad ang isang banayad at matamis na halik sa aking mga labi.
Inihilig ko ang aking ulo sa kanyang dibdib. Narinig ko ang pamilyar, matatag, at buhay na buhay na pintig ng kanyang puso—ang pintig na katabi ng tattoo na nagbigay sa akin ng lakas upang iligtas siya: Maya & Gabriel, Forever.
Sa wakas, ang bangungot ay tapos na. At ang pag-ibig na sinubukang ilibing ng kasakiman ay muling nabuhay, mas matatag at hindi na kailanman matitinag ng anumang unos.