UMATTEND AKO SA SARILI KONG BUROL PARA PANOORIN ANG ASAWA KO AT KABIT NIYA NA MAGDIWANG—HINDI NILA ALAM, BUHAY AKO!

Nanginig ang mga daliri ko sa panginginig ng galit habang patuloy na nire-record ng cellphone ko ang bawat kababuyan nilang dalawa. Ang sarap sanang lumabas sa likod ng kurtina, basagin ang hawak nilang bote ng champagne sa kanilang mga ulo, at isigaw sa buong mundo ang kanilang kasuklam-suklam na krimen. Ngunit alam kong hindi sapat ang basta gulo lang. Ang tulad nina Eric at Bianca ay hindi dapat binibigyan ng mabilis na katapusan; nararapat silang ilubog sa kahihiyan, alisan ng bawat sentimo, at ikulong habang-buhay kung saan mamumulubi sila sa ilalim ng rehas.

“Mahal, sigurado ka bang perpekto ang pekeng ‘Last Will’ na ginawa ni Atty. Valdez?” tanong ni Bianca habang nakaupo sa kandungan ni Eric, pinupunasan ang labi niyang may bahid pa ng mamahaling alak.

“Huwag kang mag-alala,” mayabang na ngumisi si Eric at hinaplos ang pisngi ng aking taksil na kapatid. “Binayaran ko si Valdez ng limampung milyong piso. Lahat ng assets ng Sandoval Empire—mula sa mga real estate, shipping lines, at foreign bank accounts ni Clarisse—ay nakasaad na ililipat sa pangalan ko bilang nag-iisang tagapagmana. Ang pekeng pirma niya roon ay ginaya ng pinakamagaling na forger sa Asya. Kahit ang pinakamahigpit na handwriting expert, hindi mahahalata. Sa oras na ipahayag ito sa harap ng media mamaya, opisyal na akong magiging pinakabatang multi-billionaire sa bansa.”

“At paano naman ako?” malambing na nagpabebe si Bianca sabay pulupot ng braso sa leeg ng asawa ko. “Baka naman kapag hawak mo na ang lahat ng yaman ng ampon kong pamilya, kalimutan mo na ako?”

“Paano kita kakalimutan, aking reyna?” hinalikan siya muli ni Eric nang mariin. “Ikaw ang nagbigay sa akin ng ideya. Ikaw ang nagpatulog sa mga security guards bago natin siya dinala sa deck. Magpapakasal tayo sa Paris sa susunod na buwan. Magpapasasa tayo sa pera ng tangang si Clarisse.”

Halos mapunit ang tela ng kurtinang hawak ko dahil sa higpit ng pagkakasuntok ng aking kamay. Tangang Clarisse? Titiyakin kong ang huling tawa ay magmumula sa bibig ng “tanga” na itinapon nila sa karagatan.

Nang marinig kong kumatok ang personal assistant ni Eric para sabihing magsisimula na ang pagbasa ng testamento sa main hall, dahan-dahan akong umatras. Tahimik akong lumabas sa pinto sa likod at naglakad sa madilim na pasilyo ng chapel. Kaagad kong tinawagan ang kaisa-isang taong mapagkakatiwalaan ko sa mundong ito: si Atty. Gabriel Ramos, ang totoong matapat na legal counsel ng aking yumaong ama, at si Inspector David Torres ng Special Investigation Division.

“Clarisse?” halos mahulog ang boses ni Gabriel sa kabilang linya. “Nasa labas na kami ng chapel. Handa na ba ang lahat?”

“Handang-handa na, Gabriel,” malamig kong wika habang inaayos ang makapal kong belo. “Ihanda ninyo ang projector at ang sound system ng buong chapel. Huwag ninyong hahayaang may makalabas kahit isang tao kapag nagsimula na ang palabas. Ngayong araw na ito, lalamayan nina Eric at Bianca ang kanilang sariling kalayaan.”

Bumalik ako sa main hall. Lalong dumami ang tao. Ang mga flash ng camera mula sa dose-dosenang mamamahayag ay walang tigil sa pagkislap. Sa unahan, nakatayo ang isang marangyang podium katabi ng isang bronze casket na walang laman kundi ilang lumang damit ko at mga bulaklak. Sa itaas nito, may malaking electronic screen na nagpapakita ng aking larawan noong ako’y nabubuhay pa—nakangiti, inosente, at walang kamalay-malay sa kasamaang bumabalot sa paligid ko.

Umakyat si Eric sa pulpito, muling suot ang kanyang pekeng mukha ng pagdadalamhati. Pinunasan pa niya ang kanyang mga mata gamit ang panyo bago humawak sa mikropono.

“Mga kaibigan, mga kagalang-galang na kasosyo sa negosyo, at sa buong sambayanang Pilipino,” basag ang boses na panimula ni Eric. “Wala nang mas sasakit pa sa pagkawala ng aking pinakamamahal na asawa. Si Clarisse ay hindi lamang aking maybahay; siya ang liwanag ng aking buhay, ang aking gabay, at ang aking bukas. Ang bawat tibok ng puso ko ay nakalaan para sa kanya, kaya naman ang biglaang pagkaagaw sa kanya mula sa akin ay parang pagpunit sa aking kaluluwa.”

Narinig ko ang mahihinang singhap at hikbi ng ilang matatandang kaibigan ng pamilya. Sa gilid, si Bianca ay kunwaring natutumba sa labis na lungkot, inaalalayan ng dalawang staff habang may hawak ding panyo.

“Napakabait na asawa… kawawang Eric,” bulong ng babaeng katabi ko sa likod. Halos masuka ako sa aking narinig.

“Ngunit sa kabila ng aking matinding pighati,” pagpapatuloy ni Eric, na ngayon ay sumulyap sa isang lalakeng naka-amerikana sa gilid—si Atty. Valdez. “Kailangan nating gampanan ang huling habilin ni Clarisse upang magpatuloy ang kanyang mga pangarap para sa Sandoval Empire. Narito ang kanyang personal na abogado upang basahin ang kanyang Last Will and Testament, na pormal na nilagdaan at napatunayan ilang linggo bago ang malagim na trahedya.”

Umakyat si Atty. Valdez sa entablado, hawak ang isang makapal na folder na may gintong selyo. Tumingin siya sa mga camera at nag-adjust ng salamin.

“Bilang legal representative ng yumaong Clarisse Sandoval,” deklarasyon ni Valdez sa mikropono, “aking babasahin ang mga probisyon ng kanyang huling habilin. Ayon sa Section 4, Paragraph A: ‘Ang lahat ng aking shares of stocks sa Sandoval Conglomerate, ang mga ari-arian sa Forbes Park, New York, at London, kasama ang lahat ng pondo sa lokal at internasyonal na bangko, ay buong-buong ipinagkakaloob sa aking pinakamamahal na asawa, si Eric Del Fierro, nang walang anumang pasubali…'”

Nagsimulang magbulungan ang mga board members. Ang ilan ay nagulat, ang ilan ay nagduda, ngunit wala silang magawa dahil hawak ng abogado ang dokumentong tila may opisyal na selyo.

Mula sa unahan, kitang-kita ko ang palihim na pagngisi ni Eric. Nagkatinginan sila ni Bianca, isang mabilis na kindat na punung-puno ng tagumpay at kasakiman. Akala nila ay tapos na ang laban. Akala nila ay hawak na nila ang langit.

Dahan-dahan akong tumayo mula sa aking upuan sa huling hilera.

Sa katahimikan ng bulwagan, umalingawngaw ang tunog ng takong ng aking sapatos sa makintab na marmol na sahig. Tuk. Tuk. Tuk.

Lumingon ang ilang bisita sa likod. Hindi nila maaninag ang aking mukha dahil sa itim na belo at malapad na sumbrero, ngunit may kung anong kakaibang awra ang bumalot sa akin na nagpatahimik sa bawat madaanan ko.

“Sandali lang,” malakas at mariing boses ang umalingawngaw sa buong kapilya.

Natigil si Atty. Valdez sa pagbabasa. Kumunot ang noo ni Eric, bahagyang nainis sa pambabastos sa seremonya.

“Sino ka?” sigaw ni Eric sa mikropono, pinipilit panatilihin ang kanyang kalmadong imahe. “Igalang mo naman ang aking yumaong asawa! Pakiusap ng security, ilabas ang babaeng ‘yan!”

Lumapit ang dalawang guwardiya sa akin, ngunit bago pa man nila ako mahawakan, bumukas nang marahas ang mga double-doors ng chapel. Pumasok si Atty. Gabriel Ramos kasama si Inspector David Torres at ang labindalawang armadong pulis. Hinarangan nila ang mga security guards ni Eric.

“Walang gagalaw!” utos ni Inspector Torres na nagpatindig sa balahibo ng lahat. “Pulis ito!”

Nagkagulo ang mga media. Ang mga camera ay mabilis na lumipat sa amin. Nagtinginan ang mga bilyonaryo at opisyal ng gobyerno.

“Gabriel? Anong ibig sabihin nito?!” bulyaw ni Eric, nagsisimula nang mabahiran ng takot ang kanyang mukha. “Bakit niyo binababoy ang libing ng asawa ko?!”

Naglakad ako nang tuloy-tuloy paakyat sa altar, dumaan sa gitna ng aisle na puno ng mga puting bulaklak. Ang bawat hakbang ko ay parang hatol ng kamatayan sa dalawang taksil. Pag-akyat ko sa stage, tumayo ako nang tuwid sa tapat nina Eric at Bianca.

Dahan-dahan kong itinaas ang aking dalawang kamay. Hinawakan ko ang gilid ng aking itim na belo at walang pag-aalinlangang inalis ito sa aking ulo.

Nalaglag ang mikropono mula sa kamay ni Eric. Lumikha ito ng nakakabinging ingay sa sound system.

Nanlaki ang mga mata ni Bianca hanggang sa halos lumuwa ang mga ito. Napatakip siya sa kanyang bibig at umatras, nanginginig ang buong katawan na tila nakakita ng multo mula sa pinakailalim ng impyerno.

“H-hindi… h-hindi maaari…” nanginginig na bulong ni Bianca, nawalan ng kulay ang kanyang mukha. “P-patay ka na…”

Tumingin ako nang diretso sa mga mata ni Eric, isang matalim at nakakamatay na ngiti ang sumilay sa aking mga labi.

“Ganoon ba kadali para sa inyo na kalimutan ako, Eric? Bianca?” boses ko na malinaw at buo, umaalingawngaw sa buong bulwagan. “Ikinalulungkot kong ipaalam sa inyo… nabigo kayong patayin ako.”

(PART 3)

Nalugmok sa sahig si Bianca dahil sa panghihina ng kanyang mga tuhod. Ang buong chapel ay sumabog sa matinding kaguluhan. Nagtulakan ang mga reporter at cameramen, walang tigil ang mga flash ng lente, habang ang mga bilyonaryo at mga dating kasosyo ng aking pamilya ay napapatayo sa kanilang mga kinauupuan sa sobrang pagkagulat.

“C-Clarisse?!” nauutal na wika ni Eric, umaatras habang tumatagaktak ang malamig na pawis sa kanyang noo. “B-buhay ka? P-paanong—Diyos ko, Clarisse! Himala! Buhay ang asawa ko!”

Biglang nagbago ang reaksyon ni Eric. Sa isang iglap, sinubukan na naman niyang magpanggap. Mabilis siyang humakbang palapit sa akin, bukas ang mga braso, may pekeng luhang pumapatak sa kanyang mga mata, nag-aastang isang nasasabik na asawa na muling nakapiling ang kanyang kabiyak.

Ngunit bago pa man makalapit ang marumi niyang katawan sa akin, buong lakas kong itinaas ang aking kanang kamay at marahas siyang sinampal.

Ang tunog ng sampal ay umalingawngaw sa buong sanctuaryo. Nabaling ang ulo ni Eric sa lakas ng impact, at dumugo ang gilid ng kanyang labi. Natigilan ang lahat. Walang sinumang nakapagsalita.

“Huwag na huwag mo akong hahawakan gamit ang mamamatay-tao mong mga kamay, Eric Del Fierro,” mariin, malamig, at punung-puno ng poot kong sabi.

“C-Clarisse, anong pinagsasabi mo?!” sigaw ni Eric habang hawak ang kanyang namamagang pisngi, pilit pa ring nagmamalinis sa harap ng mga camera. “Nabaliw ka na ba dahil sa aksidente? Ako ang asawa mo! Nagluksa ako para sa ‘yo! Bianca, tulungan mo ako, baka nagka-amnesia o naguluhan ang pag-iisip ng kapatid mo!”

Ngunit si Bianca ay hindi makagalaw. Nakatitig lamang siya sa akin, nanginginig ang buong kalamnan, batid na ang bangungot na pinakakinatatakutan nila ay nagkatotoo na.

“Aksidente?” ngumisi ako nang may labis na pang-uuyam. Lumapit ako sa podium at kinuha ang mikropono. “Sabihin mo sa akin, Eric… aksidente bang pukpukin ako ng bakal sa likod ng ulo habang nakatalikod ako sa deck ng sarili nating yate? Aksidente bang marinig ko kayong dalawa ng ampon kong kapatid na nagpaplanong itapon ako sa dagat para nakawin ang Sandoval Empire?!”

“Kasinungalingan ‘yan! Guni-guni mo lang ‘yan!” pasigaw na tanggi ni Eric, nanginginig ang boses. “Wala kang ebidensya! Mahal kita, Clarisse! Huwag kang maniwala sa mga haka-haka mo!”

“Wala akong ebidensya?” lumingon ako kay Gabriel. “Atty. Ramos, paki-play ang presentation.”

Pindot ni Gabriel sa kanyang tablet. Sa isang iglap, ang electronic screen sa itaas ng aking casket na kanina’y nagpapakita ng aking larawan ay biglang nagbago.

Lumitaw sa dambuhalang screen ang high-definition video recording na kinuha ko kaninang-kanina lamang sa VIP waiting room. Malinaw na malinaw ang boses at mukha nina Bianca at Eric.

Ang buong kapilya ay napuno ng boses ni Bianca mula sa speakers:“Cheers, Mahal! Sa wakas, patay na ang pabigat mong asawa! Ang galing mong umarte kanina sa harap ng media, umiiyak ka pa sa harap ng picture ng bruha!”

Sinundan ito ng nakakasuklam na boses ni Eric:“Siyempre! Kailangan nating magmukhang kawawa para makuha agad ang simpatiya ng Board of Directors. Pagkatapos basahin ng binayaran kong abogado ang ‘Last Will’ niya mamaya, mapapasaakin na ang 100% ng kumpanya at pera niya… Magpapakasal tayo sa Paris sa susunod na buwan!”

“Diyos ko… totoo nga!” sigaw ng isang senior board member. “Mga mamamatay-tao!“

Nawalan ng kulay ang mukha ni Eric. Parang binuhusan ng nagyeyelong tubig ang buo niyang pagkatao. Tumingin siya kay Bianca na ngayon ay umiiyak na sa labis na takot at kahihiyan.

“At hindi lang ‘yan,” muli kong kinuha ang pansin ng lahat habang tinititigan si Atty. Valdez na dahan-dahang sumusubok na tumakas papuntang backstage. “Inspector Torres, hulihin ang huwad na abogadong ‘yan!”

Agad na pinalibutan ng dalawang pulis si Atty. Valdez at pinosasan ito.

“Hawak na ng National Bureau of Investigation ang bank transfer records mo, Valdez,” deklara ni Gabriel habang naglalakad paakyat sa stage hawak ang mga opisyal na dokumento. “Ang limampung milyong pisong pumasok sa offshore account mo kagabi ay nanggaling mismo sa private shell account ni Eric Del Fierro. Pinalsipika ninyo ang pirma ni Clarisse Sandoval. Hawak namin ang totoong Last Will na nakadeposito sa Korte Suprema at sa pinagkakatiwalaang bangko ng Sandoval family.”

“Eric, tulungan mo ako!” pagmamakaawa ni Valdez habang kinakaladkad ng mga pulis. “Ikaw ang nag-utos sa akin nito! Ikaw ang nagpumilit na pekein ang dokumento!”

“Manahimik ka! Sinungaling kayong lahat!” sigaw ni Eric, tuluyan nang nawawala sa sarili. Tumakbo siya patungo sa tagiliran ng kapilya upang tumakas, ngunit bago pa man siya makalapit sa pinto, hinarang siya ng apat na armadong pulis.

“Eric Del Fierro, ikaw ay inaaresto sa salang Frustrated Murder, Falsification of Public Documents, at Conspiracy to Commit Murder,” mariing deklara ni Inspector Torres habang marahas na pinihit ang mga braso ni Eric sa kanyang likod at ikinabit ang malamig na posas.

“Bitawan niyo ako! Hindi niyo ako pwedeng hawakan! Ako ang tagapagmana ng Sandoval Empire! Akin ang lahat ng ito!” nagwawalang sigaw ni Eric, nagmumukhang baliw habang pinipilit kumawala.

Samantala, dahan-dahan namang gumapang si Bianca papalapit sa aking paanan. Umiiyak siya nang buong pait, tumutulo ang sipon at luha, marungis ang mukha dahil sa nagkalat na mascara.

“Clarisse… Ate…” pagmamakaawa niya habang sinusubukang hawakan ang dulo ng aking damit. “Patawarin mo ako, Ate! Si Eric lang ang may pakana ng lahat! Tinakot niya ako! Pinilit niya lang akong sumunod sa kanya dahil papatayin niya rin daw ako kapag hindi ako pumayag! Magkapatid tayo, Clarisse! Dugo’t laman ang turingan natin! Pakiusap, iligtas mo ako… huwag mo akong ipakulong!“

Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa nang walang bahid ng kahit kaunting awa. Naalala ko ang gabing itinapon nila ako sa dagat—kung paano niya ako tiningnan nang may labis na poot at sinabing, “Mamatay ka na para maging akin ang lahat ng dapat ay sa akin.”

Yumuko ako nang bahagya at inalis ang kamay niya sa aking damit.

“Inampon ka ng mga magulang ko mula sa lansangan, Bianca,” mahinahon ngunit may lasong wika ko. “Binigyan ka ng marangyang buhay, pinag-aral sa pinakamamahaling eskuwelahan, at tinuring kitang tunay na kapatid. Ngunit ang ahas, kahit bihisan mo ng sutla at pakainin ng ginto, ahas pa rin ang ugali. Walang kapatid na magtatapon sa kanyang pamilya sa gitna ng karagatan.”

Tumingin ako sa mga pulis. “Kunin niyo na ang babaeng ‘yan.”

“Clarisse! Huwag, Ate! Maawa ka sa akin! Clarisse!!!” palahaw ni Bianca habang pinoposasan din siya at marahas na hinahatak patayo. Nagpumiglas siya, sumigaw, at nagmakaawa, ngunit bawat taong naroroon ay nakatingin sa kanya nang may pandidiri at pagkamuhi.

Humarap ako sa mga nagkukumpulang media at sa daan-daang bisita. Huminga ako nang malalim, nararamdaman ang pagbabalik ng lakas at dangal na sinubukan nilang nakawin sa akin.

“Sa lahat ng naririto ngayon,” buong tatag kong pahayag sa harap ng mga camera, “tapos na ang palabas. Ang burol na ito ay opisyal nang sarado. Ngunit para sa Sandoval Empire at sa akin… ito pa lamang ang simula.”

Humarap ako sa walang lamang kabaong at itinulak ang malaking picture frame kung saan naroon ang aking mukha. Bumagsak ito sa sahig at nabasag ang salamin.

Habang kinakaladkad palabas sina Eric at Bianca na patuloy na sumisigaw sa kawalan ng pag-asa, tumayo ako nang buong ningning sa ilalim ng liwanag ng bulwagan. Patay na ang dating mahina at mapagtiwalang Clarisse; ngunit ang babaeng tumayo mula sa kailaliman ng dagat ay handang pamunuan ang kanyang imperyo nang may bakal na kamay.