DALAWANG BUWAN MATAPOS ANG DIVORCE, NAGKITA KAMI NG DATING ASAWA KO SA PASILYO NG OSPITAL HABANG APAT NA BUWANG BUNTIS AKO
Bahagi 1
Basa ng pawis ang hawak kong prenatal card habang nakatayo ako sa OB-Gyne wing ng St. Luke’s Medical Center sa BGC. Amoy na amoy ang antiseptic sa pasilyo, halong tunog ng stretcher at tawag ng nurse sa speaker. Hinila ko pataas ang zipper ng maluwag kong jacket para lang maitago ang bahagyang umbok ng tiyan ko. Pero sa labing-anim na linggo at limang araw na pagbubuntis, hindi na talaga maitatago ang sikretong ito.
Dalawang buwan na ang nakalipas mula nang maging pinal ang annulment namin. Mula nang araw na iyon, iniwan ko ang malaking bahay ng mga Prieto sa Dasmariñas Village, nag-resign ako sa Prieto Infrastructure, nagpalit ng numero, at lumipat sa maliit na condo sa Antipolo. Binura ko ang pangalang Damian Prieto sa buhay ko hanggang ugat. Iyon ang gusto kong paniwalaan.
Kahit may isang parte niya na patuloy na lumalaki sa loob ng katawan ko.
“Mrs. Alana Reyes, please proceed to Ultrasound Room 4.”
Narinig ko ang pangalan ko sa speaker. Tumayo ako dala ang bag at medical folder. Ilang hakbang pa lang papuntang ultrasound room ay bigla akong natigilan.
Sa dulo ng pasilyo ay nakatayo ang isang lalaking naka-itim na suit. Matangkad, tuwid ang tindig, maayos ang buhok gaya ng dati. Kausap niya ang senior doctor habang si Ben, ang personal secretary niya, ay may hawak na makapal na dokumento.
Si Damian. Ang dati kong asawa. Ang lalaking tinawag kong tahanan sa loob ng apat na taon, tapos pinalayas ako sa buhay niya sa iisang pangungusap lang. “Alana, tapusin na natin ang lahat dito.” Nang sabihin niya iyon, hindi man lang siya tumingin sa akin.
Pumasok ako sa likod ng pinto ng emergency stairs. Mula sa siwang naririnig ko pa rin ang usapan nila.
“Na-transfer na namin ang old lab records ninyo galing sa dati ninyong clinic,” sabi ng senior doctor. “Pero may discrepancy sa identity ng kumuha ng laboratory result.”
“Sinong pangalan ang nakalagay?” tanong ni Damian.
“Ms. Kira Villanueva.”
Mas bumilis ang tibok ng puso ko. Si Kira ang finance director ng Prieto Infrastructure at kababata ni Damian. Siya rin ang huling taong nakita kong nasa opisina ng asawa ko noong gabing binalingan akong nag-leak ng tender documents.
“Sa loob natin pag-usapan,” maikling sabi ni Damian. Bago pumasok sa consultation room, bahagya siyang lumingon. Mas payat ang mukha niya kaysa dalawang buwan na ang nakalipas. Mas matalim ang panga at may maitim na bilog sa ilalim ng mga mata niya.
Huwag mo siyang pansinin, Alana. Pinili ng lalaking iyon na maniwala sa isang email at bank transfer report kaysa sa sarili niyang asawa. Isang linggo bago ang annulment, nag-leak ang bidding data para sa 2.8 billion pesos na expressway project sa kumpanyang kalaban. Galing daw sa laptop ko ang email. At biglang may pumasok na 240,000 pesos sa account ng tatay ko para sa pagpapagamot niya. Sumumpa ako na hindi ko iyon ginawa.
Hindi ako pinaniwalaan ni Damian. Inilapag lang niya ang audit report sa harap ko, tapos itinulak ang annulment papers sa kabilang dulo ng mesa. Noong araw na iyon, may dala akong tatlong pregnancy test sa bag. Lahat positive. Pero nang makita ko ang malamig niyang tingin, itinapon ko lahat sa banyo ng opisina niya at pinirmahan ang papeles nang hindi humihingi ng kahit singko.
“Mrs. Alana?” Tawag ulit ng nurse sa akin. Huminga ako nang malalim, binuksan ang pinto ng stairs at mabilis na naglakad papuntang ultrasound room.
Pero ilang hakbang pa lang ay may boses na tumawag sa likod ko. “Ma’am Alana?”
Natigilan ako. Si Ben, nakatitig sa akin, nanlalaki ang mata. Dahan-dahan bumaba ang tingin niya sa tiyan kong hindi na ganap na natatakpan. “Ma’am… buntis po kayo?”
Hindi pa ako nakakasagot nang bumukas ang pinto ng doctor’s room. Lumabas si Damian. Nagtagpo ang paningin namin sa unang pagkakataon matapos ang annulment. Sa una ay walang emosyon ang mukha niya. Tapos ay bumaba ang tingin niya sa tiyan ko.
Parang biglang tumahimik ang buong pasilyo. Lumapit siya. Bawat hakbang niya ay parang kumakatok sa lumang sugat sa dibdib ko.
“May sakit ka?” malamig niyang tanong. “Bakit mag-isa ka lang pumunta?”
Hinaplos ko ang tiyan ko at mahinang tumawa. “Hindi ako may sakit. Nagpapa-check up ako sa pagbubuntis ko.”
Sa unang pagkakataon, nabasag ang kalmadong mukha ni Damian. “Ilang buwan na?”
“Hindi mo na kailangang malaman.”
Tatalikod na sana ako pero pinigilan niya ang dulo ng folder ko. Hindi niya hinawakan ang katawan ko, tinitigan lang niya ang prenatal card na bahagyang nakalabas. “Sixteen weeks and five days?” Mas bumigat ang boses niya.
Hinila ko pabalik ang folder. “Bitawan mo.”
“Dalawang buwan pa lang tayong hiwalay.”
“Marunong akong magbilang.” Tumigas ang panga niya. “Sino ang ama?” Parang sampal ang tanong na iyon.
Tinitigan ko ang mga mata ng lalaking nangako noon na siya ang unang taong tatayo sa tabi ko kapag pinagdudahan ako ng buong mundo. Ngayon siya pa mismo ang unang nang-akusa. “Wala kang karapatang magtanong.”
Bumukas ang pinto ng ultrasound. Lumabas si Dra. Niken dala ang resulta ng dati kong check-up. “Mrs. Alana, maganda ang heartbeat ni baby. Consistent ang age niya, sixteen weeks and five days. Kung bibilangin mula sa estimated conception, mga isang linggo bago pa ang—”
Napatigil si Dra. Niken nang makita niya ang mukha ni Damian. Pumikit ako sandali.
DALAWANG BUWAN MATAPOS ANG DIVORCE, NAGKITA KAMI NG DATING ASAWA KO SA PASILYO NG OSPITAL HABANG APAT NA BUWANG BUNTIS AKO
Eto na ang kasunod ng kwento sa wikang Tagalog (Filipino) ayon sa iyong kahilingan, hinati sa Bahagi 2 at Bahagi 3 na may sapat na haba at emosyon para tapusin ang madamdaming kwentong ito.
Nanigas sa kinatatayuan si Dra. Niken, ang matagal nang OB-Gyne ko na malapit din sa pamilya Prieto noon. Alam na alam niya ang kasaysayan namin. Siya ang unang nakakaalam ng pagbubuntis ko, at siya rin ang nakakaalam kung gaano kasakit para sa akin ang mawalan ng tahanan nang walang kalaban-laban.
“Dra. Niken,” basag ni Damian sa katahimikan. Ang boses niya ay mababa, malamig, pero may nanginginig na bahagi sa dulo. “Anong ibig mong sabihin sa isang linggo bago ang annulment?”
Huminga nang malalim si Dra. Niken at binalingan ako. Nang makita niya ang pagmamakaawa sa mga mata ko, hinarap niya si Damian nang may katatagan. “Mr. Prieto, bilang doktor ni Alana, tungkulin ko ang kalusugan ng pasyente ko. Pero kung titingnan natin ang petsa ng conceiving ng sanggol… ito ay nangyari noong kasagsagan ng gala anniversary ng kumpanya ninyo. Noong gabing nag-iwan kayo ng dokumento sa bahay.”
Nanlaki ang mga mata ni Damian. Bumaling siya sa akin, ang mukha ay parang binuhusan ng malamig na tubig. “Alana… Noong gabing iyon… nagkita tayo sa study room. Akala ko…”
“Akala mo kasama mo ako sa pagtataksil?” putol ko sa sasabihin niya, habang nanginginig na ang mga kamay ko sa galit. “Akala mo ba ginawa ko iyon? Damian, nagpunta ako sa opisina mo noong gabing iyon para dalhan ka ng pagkain dahil dalawang araw ka nang hindi natutulog sa trabaho. Pero nakita ko si Kira sa loob ng silid mo, nakapulupot ang mga kamay sa leeg mo, habang nakatayo ka sa harap ng laptop ko na nakabukas.”
Natahimik si Ben sa gilid. Maging si Damian ay umurong ang dila.
“Hindi mo ako pinakinggan,” patuloy ko, tumutulo na ang mga luha na kanina ko pa pinipigilan. “Ang sabi mo pa sa akin noon, ‘Wag kang manggulo rito, Alana. Masikip ang schedule ko para sa expressway project.’ At pagkatapos, kinabukasan, ako pa ang pinalabas mong magnanakaw ng data? Ako na nagpuyat para tulungan kang buuin ang kumpanyang iyon?”
Lumapit si Damian, nanginginig ang mga kamay na akmang hahawakan ang braso ko. “Alana, pakinggan mo ako… May iba pang nangyari noong gabing iyon. Hindi si Kira ang—”
“Huwag mo nang ituloy,” malamig kong sabi habang iniiwas ang katawan ko sa kanya. “Huli na ang lahat, Damian. Dalawang buwan na ang lumipas. Patay na ang kasal natin. At ang batang ito? Ang batang ito ay akin lamang.”
Tumalikod na ako at pumasok sa ultrasound room, isinara ang pinto sa mukha niya. Habang nakahiga ako sa malamig na kama habang pinapahiran ng gel ang tiyan ko, naririnig ko sa kabilang pinto ang boses ni Damian na galit na kinakausap si Ben.
“Imbestigahan niyo ulit ang audit log ng gabing iyon!” sigaw ni Damian sa labas. “Hanapin niyo si Kira ngayon din! Kung may kinalaman siya rito…”
Paglabas ko ng clinic makalipas ang tatlumpung minuto, wala na si Damian sa pasilyo. Si Ben lang ang naghihintay sa tabi ng haligi. May iniabot itong puting sobre sa akin.
“Ma’am Alana, pakiusap po, basahin niyo ito bago kayo umuwi,” sabi ni Ben na may pag-aalala sa mukha. “Hindi po si Sir Damian ang nagbenta ng data. May gumamit ng admin access niya.”
Hindi ko tinanggap ang sobre. Nagpatuloy ako sa paglakad patungo sa exit. Ngunit paglabas ko ng ospital, nakaparada ang itim na sasakyan ni Damian. Bumaba siya at hinarangan ang daraanan ko.
“Alana, kailangan nating mag-usap. Hindi tungkol sa atin kung ayaw mo na… kundi tungkol sa anak natin.”
“Anak natin?” Tinitigan ko si Damian nang may halong pait at tapang. “Ngayon, kinikilala mo siyang anak mo? Noong pinapaalis mo ako sa bahay ninyo nang walang dalang anuman, tinanong mo ba ako kung may laman ba ang tiyan ko? Noong pinapapirma mo ako sa kasulatan na wala akong karapatan sa kahit anong ari-arian ng mga Prieto, naisip mo ba na may buhay na lumalaki sa loob ko?”
Napalunok si Damian. Ang dating mayabang at laging may kontrol na CEO ng Prieto Infrastructure ay tila basang sisiw sa harap ko ngayon. Ang mga mata niya ay namumula, tila ba hindi rin nakatulog nang ilang gabi.
“Umalis ka na, Damian,” sabi ko sabay hawak nang mahigpit sa strap ng aking bag. “Ibinigay ko sa iyo ang gusto mo: isang malinis na hiwalayan, isang pangalan na walang batik ng eskandalo para sa kumpanya ninyo, at ang kalayaan mo. Hayaan mo na ring maging malaya ako at ang anak ko.”
“Hindi ko hahayaang lumaki ang anak ko sa ibang lugar nang walang ama, Alana,” giit niya, at sa unang pagkakataon ay nakita ko ang luha na pumatak sa mata niya. “Naloko ako. Noong gabing iyon, hinaluan ni Kira ng pampatulog ang kape ko. Pagising ko, wala na ang laptop mo at nakita ko na lang ang mga dokumento sa mesa ko. Pinarusahan ko ang sarili ko sa pagiging bulag ko, Alana. Sinibak ko na si Kira sa kumpanya kahapon at isinampa ko na ang kasong qualified theft at falsification laban sa kanya.”
Natigilan ako sandali. Pero mabilis ko ring winaksi ang awa sa puso ko. Ang mga sugat ay hindi basta-basta naghilom dahil lamang sa isang paliwanag.
“Huli na ang lahat, Damian,” mahinahon kong sambit. “Ang tiwala ay parang basag na salamin. Kahit pagdugtungin mo pa, may matutulis na gilid na mananatili at mananakit lang sa atin.”
Sumakay ako sa isang taksi patungong Antipolo habang naiwan si Damian na nakatayo sa tabi ng kalsada sa BGC. Sa loob ng sasakyan, habang tinatanaw ko ang mga gusali na unti-unting lumalayo, hinaplos ko ang tiyan ko.
“Anak,” bulong ko sa sarili ko habang umaagos ang mga luha sa pisngi ko. “Tayong dalawa lang. Kakayanin natin ito.”
Lumipas ang limang buwan. Lalo pang lumaki ang tiyan ko at nakabalik na ako sa maliit kong trabaho bilang consultant sa isang architectural firm sa Antipolo. Tahimik ang buhay ko. Wala nang mararangyang kotse, walang mga bodyguard ng pamilya Prieto, at walang takot na baka may maghusga sa akin.
Isang hapon, habang nagdidilig ako ng mga halaman sa balkonahe ng condo ko, may kumatok sa pinto. Pagbukas ko, nakita ko si Ben na may hawak na isang maliit na kahon at isang sobre.
“Ma’am Alana… pinabibigay po ni Sir Damian,” mahinang sabi ni Ben. “Hindi na po siya manggugulo sa inyo. Natapos na ang kaso laban kay Kira. Nakakulong na siya. At ito po… desisyon na ni Sir Damian na ilipat sa pangalan ninyo at ng magiging anak ninyo ang 30% ng mga shares niya sa kumpanya bilang sustento, nang walang kapalit na kundisyon.”
Kinuha ko ang sobre at binuksan. Naroon ang mga legal na dokumento na nagpapatunay na ang bata sa sinapupunan ko ay may ligtas na kinabukasan—hindi dahil kay Damian, kundi dahil sa sarili nitong karapatan.
Tumingin ako kay Ben at ngumiti nang tipid. “Salamat, Ben. Sabihin mo sa kanya… salamat sa paglaya namin.”
Makalipas ang ilang linggo, isinilang ko ang isang malusog na sanggol na lalaki. Kamukhang-kamukha ni Damian ang mga mata nito, pero ang lakas ng iyak ay sa akin nagmula. Habang kayakap ko ang sanggol sa unang pagkakataon sa silid-ospital, naramdaman ko ang tunay na kapayapaan. Tapos na ang nakaraan. Nagsisimula na ang tunay kong tahanan—at ito ay nasa mga braso ko na.